น้ำสักหน่อยนะครับ”
อีอูยอนยื่นน้ำแร่ที่เจ้าตัวซื้อไว้มาให้ แม้จะรับมาแล้ว แต่ชเวอินซอบก็ยังเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของอีอูยอนอยู่ตลอด
“ตอนอินซอบนอนน้ำลายน่าจะไหลโดนไหล่ของอีอูยอนนะ เช็ดหน่อยไหม”
ชเวอินซอบหน้าแดงเพราะคำพูดล้อเล่นของกรรมการผู้จัดการคิมที่นั่งอยู่ด้านหน้า
“ขะ ขอโทษครับ”
เขาควานหาของในกระเป๋าและหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา จากนั้นเขาก็สำรวจไหล่ของอีอูยอนอย่างลุกลี้ลุกลนเพื่อหาคราบน้ำลายที่น่าจะเหลืออยู่
“กรรมการผู้จัดการเขาล้อเล่นครับ”
“ครับ?”
“ล้อเล่นน่ะครับ ล้อเล่น”
“ใช่แล้ว ฉันล้อเล่น อีอูยอนเขาไม่ปล่อยคนที่ทำน้ำลายหกใส่ไหล่เขาวะ…อุก”
หัวหน้าทีมชาใช้ปลายนิ้วแทงสีข้างของกรรมการผู้จัดการคิมที่กำลังพูดพล่ามอย่างเงียบๆ อีอูยอนหัวเราะพร้อมหยิบปากกาออกมา และเริ่มเขียนอะไรบางอย่างลงบนหลังบท
[ผมไม่ได้บอกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ให้ใครฟัง คุณโอเคใช่ไหมครับ]
ชเวอินซอบพยักหน้าน้อยๆ มันเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากแม้แต่จะพูดออกมา เขาไม่คิดว่าเขาจะอยากสร้างความกังวลหรือได้รับการปลอบโยนจากใครเมื่อพูดเรื่องนั้น
…อันที่จริงการถูกอีอูยอนเห็นเหตุการณ์นั้นเป็นเรื่องที่เลวร้ายที่สุด แค่