อีอูยอนนั่งอยู่กลางร้านอาหารด้วยสีหน้าที่บอกว่าเขาไม่สนใจเสียงรอบข้างเลย กรรมการผู้จัดการคิมสั่งอาหารเสร็จในระหว่างที่หัวหน้าทีมชาไปเข้าห้องน้ำและกลับมาพอดี
“กินอะไรง่ายๆ ไปก่อนแล้วค่อยเดินทางต่อเถอะ เพราะยังไงตอนที่ไปถึงเราก็ต้องกินปลาดิบอีกอยู่ดี”
“หัวหน้าทีมชา ทางนี้”
หัวหน้าทีมชาเห็นทั้งสามคนในทันทีและเดินเข้ามาหา
“โชคดีนะครับที่คนไม่เยอะ ถ้ามีทัศนศึกษาจากที่ไหนมาล่ะก็ จบเห่แน่”
“ตอนนี้มันไม่ใช่ช่วงที่คนจะมาทัศนศึกษานี่นา จำเรื่องเมื่อก่อนได้ไหมล่ะ ตอนที่ไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัดแล้วแวะพักตรงจุดพักรถ แต่ดันมีรถสำหรับไปทัศนศึกษาจอดอยู่สักสี่ยิบคันได้มั้ง ฮ่าๆๆๆ แล้วอีอูยอน นายเองก็โทรมาหาฉันนี่ เพราะตอนนั้นมันวุ่นวายจนไม่สามารถเอารถออกได้เลยล่ะ”
“ครับ ใช่เลยครับ”
ดูเหมือนเขาจะเล่าถึงความทรงจำที่แสนสนุก แต่เรื่องขำขันที่แฝงอยู่ในนั้นช่างป่าเถื่อน ตอนนั้นอีอูยอนออกไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัดแล้วโทรมาบอกแค่ว่า ‘ผมติดอยู่ที่นี่เพราะไอ้ผู้จัดการส่วนตัวโง่ๆ นี่ ส่งหัวหน้าทีมชามาหาผมเลย’ และวางสายไปเท่านั้น พอหัวหน้าทีมชาถึงตำแหน่งที่อยู่และออกไปหาอย่างรีบร้อน เขาก็เห็นว่าอีอูยอนอยู่ในรถตู้
