“…เพราะอย่างนั้นก็เลยอยากมาเพื่อกลับตัวกลับใจเสียใหม่ก่อนจะเริ่มถ่ายละครเหรอ”
“ครับ”
“ฮ่าๆ…ฮ่าๆๆๆ”
กรรมการผู้จัดการคิมหัวเราะด้วยสีหน้าไร้สติ เขาหัวเราะจนกรามค้าง
ไม่ใช่แล้ว มันไม่ใช่เลย ถึงจะลองคิดให้แง่ดีมากๆ ยังไง มันก็ไม่ถูกต้องเลยสักนิด!
แม้แต่หัวหน้าทีมชาที่ถือคันเบ็ดออกมาก็ยังทำหน้าเครียดเมื่อเห็นอีอูยอนยืนอยู่หน้ารถ แม้เขาจะส่งสายตาหากรรมการผู้จัดการคิมอย่างรวดเร็ว แต่นี่เป็นสถานการณ์ที่เขาไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไปเลย
“พอเห็นหัวหน้าทีมชากับกรรมการผู้จัดการคิมแล้ว ผมถึงคิดขึ้นได้น่ะครับ ผมรู้สึกนับถือพวกคุณทั้งคู่ที่ทำงานด้วยกันมานานมากขนาดนั้นจริงๆ”
“…”
“…เหรอ”
“พอเห็นอย่างนั้นแล้ว ผมเลยอยากจะแลกเปลี่ยนความความรู้และประสบการณ์ด้วยน่ะครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมอดทนที่จะไม่ตะโกนว่า ‘ไม่ว่าอยากจะแลกเปลี่ยนประสบการณ์หรือทำตัวบ้าๆ ก็แค่ทำแต่พอดีก็พอ’ และพยายามยิ้มกว้าง
“โอเค เพราะอย่างนั้นถึงมาเหรอ ที่นี่เนี่ยนะ นายน่าจะเหนื่อยเพราะต้องเริ่มถ่ายละครตั้งแต่สัปดาห์หน้าไม่ใช่เหรอ”
กรรมการผู้จัดการคิมกัดฟันยิ้มพลางเอ่ยคำพูดที่มีความหมายลึกซึ้ง อีอูยอนได้ยินดังนั้นก็เถียงกลับอย่างไร้เดียงสา
“คุณก็รู้จัก
