องการแค่เพราะเสี้ยวหนึ่งของความทรงจำที่เขานึกถึงเพียงชั่วครู่
อินซอบเอามือกดลงบนหน้าอกและพยายามทำให้หัวใจของตนกลับมาสงบ
“งั้นผมขอออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ”
ชเวอินซอบลุกขึ้น คำพูดของหัวหน้าทีมชาที่ว่าแค่นวดเท้าความเหนื่อยก็หายเป็นปลิดทิ้งไม่ใช่คำพูดเกินจริงเลย เพราะเท้าของเขารู้สึกเบาขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด
นี่คงเป็นศาสตร์การเยียวยาบำบัดด้วยพลังงานที่น่าพิศวงของเกาหลีสินะ
แม้เขาจะใช้ภาษาเกาหลีได้เหมือนเป็นภาษาแม่ เพราะโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของพ่อบุญธรรมที่เป็นคนเกาหลี แต่ในด้านวัฒนธรรมส่วนใหญ่มักเป็นสิ่งที่เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
ชเวอินซอบเพียงแต่ไม่ได้พูดออกไป แต่ที่จริงสำหรับเขาแล้วทุกๆ วันล้วนเต็มไปด้วยเรื่องราวแปลกใหม่
ในขณะที่เขากำลังเรียบเรียงเนื้อหาที่เขาจะกลับบ้านไปจดลงในสมุดโน้ตเสียใหม่อยู่ในใจ ใครบางคนก็แตะไหล่เขา พอเขาหันหลังไปก็พบกับผู้หญิงที่คุ้นหน้าอย่างประหลาดกำลังยิ้มหวานอยู่
“สวัสดีครับ”
ชเวอินซอบเป็นฝ่ายก้มหัวทักทายก่อน แม้ตัวเขาจะจำไม่ได้ แต่ถ้าฝ่ายนั้นรู้จักเขา ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าน่าจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน
“ผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอนใช่ไหมคะ”
