“ครับ ใช่แล้วครับ”
“จำฉันไม่ได้เหรอคะ”
ในระหว่างที่ชเวอินซอบกำลังคิด ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ้มแปลกๆ และไล่มองเขาจากด้านล่างขึ้นด้านบน
“แต่ฉันจำวันนั้นได้แม่นเลยนะคะ”
“…อ๋อ”
ชเวอินซอบหน้าเครียด เธอคือหญิงสาวที่เขาเคยเจอที่บ้านของอีอูยอนแค่ครู่เดียวจริงๆ ตอนนั้นเขาไม่ได้มองอีกฝ่ายให้ดี เพราะตนกำลังเปลือยร่างอาบน้ำอยู่ แต่รูปร่างหน้าตาโดยรวมยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ
“คุณอูยอนอยู่ที่ไหนเหรอคะ มาด้วยกันใช่ไหม”
“…”
เกิดความขัดแย้งขึ้นในใจ จากที่เขาเห็นบรรยากาศในวันนั้นอีกฝ่ายไม่น่าจะแยกกับอีอูยอนด้วยดี เขาจึงไม่มั่นใจว่าเขาควรบอกอีกฝ่ายดีหรือไม่ว่าว่าอีกเดี๋ยวอีอูยอนคงออกมา
“ไม่ได้มาที่นี่พร้อมกับคุณอูยอนเหรอคะ”
“มาด้วยกันครับ”
“งั้นเขาอยู่ที่ไหนล่ะคะ”
“…”
ชเวอินซอบที่เงียบไปครู่หนึ่งก็กล่าวขอโทษพร้อมกับก้มหัวลง
“ขอโทษเรื่องอะไรเหรอ”
“เรื่องที่ผมไม่มีคำพูดอะไรจะให้ครับ”
ใบหน้าของยูมินจูที่กำลังยิ้มพลันแดงขึ้นมา ดูเหมือนตอนนี้เธอจะเข้าใจแล้วว่าผู้จัดการส่วนตัวกำลังพูดถึงอะไรอยู่
“นี่ นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
“…”
“ฉันคือยูมินจูนะ ไม่รู้จักยูมินจูหรือไง”
“ขอโทษครับ”
ชเวอินซอบกล่าว
