คำเดิมซ้ำๆ ยูมินจูที่โกรธจนควันออกหูเพราะท่าทีที่ดื้อรั้นของตนเริ่มแผดเสียง
“นี่ นายเป็นบ้าหรือไง ผู้จัดการส่วนตัวอย่างแกพูดอะไรออกมา หา!”
“…”
“อีอูยอนอยู่ที่ไหน”
“ขอโทษครับ”
“ไอ้นี่ ล้อกันเล่นหรือไง”
เขาตาลายไปพักหนึ่ง ชเวอินซอบหน้ามืดและรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกระทบหน้าของเขา แต่เขาไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วตัวเองโดนตบแก้ม
“อวดดีนักนะแก”
ยูมินจูใช้ฝ่ามือฟาดแก้มของชเวอินซอบติดต่อกันอยู่หลายที คนที่อยู่ตรงเคาท์เตอร์วิ่งมาเพราะคิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่ไม่มีใครสามารถห้ามเธอได้เลย เพราะเธอทำให้ข่าวลือพวกนั้นเป็นจริงไปแล้วที่นี่ จึงเป็นเรื่องยากที่จะหาเงินได้จากนิสัยไม่ดีเหล่านั้น
“แกไม่มีปากเหรอ ผู้จัดการส่วนตัวโง่ๆ อย่างแกกล้า…!”
ใครบางคนจับมือของเธอไว้จากทางด้านหลัง
“อ้อ คุณอูยอน”
“มีเรื่องอะไรกันครับ”
เสียงของอีอูยอนถูกกดให้ต่ำอย่างประหลาด ชเวอินซอบแค่ยืนอย่างเหม่อลอยในขณะที่ก้มหน้าอยู่
“เปล่าค่ะ คือฉันกำลังคุยกับเด็กนี่…”
“ผู้จัดการส่วนตัวของผมครับ”
“ก็ได้ เพราะอย่างนั้นฉันก็เลย…”
อีอูยอนหัวเราะหึ เขาเอาหน้าเข้ามาใกล้หูของยูมินจูและกระซิบเบาๆ
“ถ้าทำแบบนี้ที่นี่ ภาพลักษณ์
