ผู้จัดการส่วนตัวของผมเนี่ย มีความจงรักภักดีมากเลยนะครับ”
อีอูยอนหยอกพลางหยิบพลาสเตอร์ออกมาติดบนหน้าของอินซอบ
“ถ้าผมสั่งให้ตาย คุณก็คงจะตายสินะครับ”
อีอูยอนมองไปทั่วใบหน้าที่ปูดบวมและพูดออกไปแบบนั้น ชเวอินซอบที่ลังเลอยู่สักพักก็ตอบมาว่า ‘ผมจะทำแบบนั้นครับ’
“ครับ?”
“ถ้าคุณสั่งให้ตาย ผมก็จะตายครับ”
“…”
“ผมจะทำแบบนั้นครับ ถึงผมจะไม่รู้ว่าเรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้นหรือไม่ก็ตาม”
อีอูยอนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา การที่เขาหัวเราะออกมาจริงๆ ไม่ใช่ฝืนใจหัวเราะนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากแล้ว
อีอูยอนอยากจะถามจริงๆ
นี่นายคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงทำแบบนี้
“ทำไมถึงจะต้องตายด้วยล่ะครับ คุณไม่รู้เหรอว่าผมพูดเล่น”
เขาใช้ฝ่ามือตบแก้มของชเวอินซอบเบาๆ เขาอดคิดถึงอายุจริงๆ ของชเวอินซอบที่อีกฝ่ายเขียนลงในเรซูเม่ไม่ได้ เพราะสัมผัสของแก้มที่นุ่มเหมือนกับผิวเด็ก บอกว่าอายุยี่สิบหกอย่างนั้นเหรอ คงไม่ใช่เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหรอกใช่ไหม
“อ๋อ…ครับ ผมก็ล้อเล่นเหมือนกัน”
ชเวอินซอบรีบสนับสนุนคำพูดของอีอูยอน อีอูยอนเห็นว่าอีกฝ่ายยิ้มเจื่อนๆ และจู่ๆ ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นใน
