นะ…อ๋า อยู่ตรงนี้เอง”
เขาที่หยิบกล่องยามานั่งลงตรงหน้าชเวอินซอบ ชเวอินซอบไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาได้และกำลังจิกเล็บอย่างแรง
“เงยหน้าขึ้นมาหน่อยครับ”
“…”
“ถ้าไม่เงยหน้าทายาไม่ได้นะครับ”
“…ผม”
อีอูยอนใช้นิ้วเชยคางของชเวอินซอบและบังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้า สายตาของคนทั้งคู่สบกัน อีอูยอนบีบยาลงบนปลายนิ้วและทาลงไปบนแก้มของอินซอบที่เป็นแผล สัมผัสของนิ้วที่งดงามของอีอูยอนส่งต่อความเจ็บปวดมายังอินซอบ
“ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะครับ”
“ครับ?”
“ก็ผู้หญิงคนนั้นน่าจะถามถึงผมนี่ คุณบอกว่าเดี๋ยวผมก็ออกมาก็ได้นี่ครับ”
“…ก็ดูเหมือนคุณจะไม่ชอบ”
อีอูยอนยิ้ม มีคนที่โง่อะไรอย่างนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย
“ต่อให้ตายคุณก็จะไม่ทำเรื่องที่ผมไม่ชอบเหรอครับ”
“ก็อาจจะ”
“อาจจะเหรอครับ”
“ไม่ทำหรอกครับ”
คำตอบของอีกฝ่ายเหมือนคำตอบของเด็กเล็กที่ให้สัญญาว่าจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง อีอูยอนยิ้ม ความรู้สึกที่ว่าอีกฝ่ายเหมือนลูกหมาที่เชื่อฟังคำสั่งก่อตัวขึ้น เขารู้สึกว่าท่าทางที่อีกฝ่ายแกล้งทำเป็นหลอกล่อในขณะที่ร่างกายเล็กๆ สั่นเทาด้วยความกลัวนั้นน่าสนุก ปัญหาก็คือไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้อีอูยอนก็เกลียดลูกหมา
“คุณ
