าได้อย่างสมบูรณ์แบบราวกับว่าทุกคนในโลกหายไปและเขาเป็นคนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลก
คนที่อยู่ลำพัง เขาไม่รู้ว่าคำนี้เป็นคำอธิบายที่ถูกหรือเปล่า แต่ชเวอินซอบมักจะนึกถึงคำนี้ขึ้นมาในหัวทุกครั้งที่เขาเห็นอีอูยอน
“ก่อนหน้านี้ผมว่าจะถาม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถาม”
น้ำเสียงอ่อนโยนของอีอูยอนเรียกให้ชเวอินซอบกลับมาสู่ความเป็นจริง
“เมื่อไหร่ และคือคำพูดอะไรเหรอครับ”
“วันที่เราทานข้าวด้วยกันน่ะครับ”
ชเวอินซอบพยักหน้า เขานึกขึ้นได้ว่าวันนั้นอีกฝ่ายพยายามจะพูดอะไรบางอย่างกับเขา แต่ก็ลุกออกไปเพราะอาหารของเชฟ
“ที่ผ่านมาผมเจอแฟนคลับที่บอกว่าชอบผมมาเยอะมากเลยนะครับ”
“…ครับ”
ภายในปากที่เอ่ยตอบออกไปแห้งผาก แม้ชเวอินซอบจะพยายามทำตัวเป็นแฟนคลับ แต่เขากลับกังวลว่าท่าทีของตนดูน้อยเกินไปหรือเปล่า
“ความจริงแล้วผมเหนื่อยกับการเผชิญหน้ากับคนที่บอกว่าชอบผมนิดหน่อยน่ะครับ”
“…ครับ”
“ผมไม่รู้เลยว่าเขาชอบส่วนไหนของผม แล้วก็คิดว่าพวกเขาจริงใจหรือเปล่า ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกชอบคุณแฟนๆ ที่ชอบและคอยให้กำลังใจผมอยู่เสมอก็ตาม”
ความจริงใจของอีอูยอนในคำพูดที่เขาพูดออกมาจากหมดเปลือกมีไม่ถึงปลายเล็บด้วยซ้ำ อีอูยอน
