อีอูยอนอารมณ์ดี อีกฝ่ายรู้สึกผิดกับหินที่ไม่สำคัญอะไรขนาดนี้เลยเหรอ ถ้าหากแกล้งผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่อีกแค่นิดเดียว อีกฝ่ายก็คงจะหายไปเหมือนกับกระดาษ อีอูยอนสามารถทำได้ หากเขาตั้งใจแล้วล่ะก็เขาสามารถทำให้คนคนนี้ลาออกไปได้
“ช่วยไม่ได้นี่ครับ ถึงจะเป็นของสำคัญ แต่จะให้ทำยังไงล่ะครับ ในเมื่อมันหายไปแล้ว”
ของสำคัญ
เขาเปลี่ยนของสำคัญไปเรื่อยๆ เขาหยิบหิน ใบไม้ หรือพวงกุญแจใส่ไว้ในกล่องที่อยู่ในตู้เก็บของและบอกว่าเป็นเครื่องรางนำโชคหรืออะไรก็แล้วแต่ก่อนที่จะฝากมันไว้กับผู้จัดการส่วนตัวสักพัก
พอสบโอกาสเขาก็ไม่ลืมที่จะขโมยของพวกนั้นไปทิ้งถังขยะ ปฏิกิริยาของคนที่หลงเชื่อผลงานชิ้นเอกที่เหมือนเด็กเล่นของเขาค่อนข้างคล้ายกัน นั่นคือตกใจในตอนแรก ต่อมาก็รู้สึกผิดและเสียใจตามลำดับ พวกเขามักจะแก้ตัวว่าเช็คดูแน่แล้วและเอาของมาด้วยแล้ว แต่มันกลับหายไป
มันหายไปแน่นอน เพราะฉันเป็นคนเอาไปทิ้งยังไงล่ะ
“ไม่ต้องไปใส่ใจหรอกครับ”
แม้อีอูยอนจะยิ้มในขณะที่พูด แต่ชเวอินซอบกลับไม่พูดอะไรเลย ความเงียบที่น่าอึดอัดใจก่อตัวขึ้นในรถตู้
“ผะ ผมขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ”
ชเวอินซอบลุกขึ้นพลางพึมพำ อีอูยอ
