“ครับ? อ๋อ คือผมได้ดูหนัง…”
ชเวอินซอบรู้สึกสับสน แม้เขาจะเคยคิดว่าอาจเจอคำถามประเภทนี้ แต่เขาไม่แม้แต่จะฝันเลยว่าคนถามจะเป็นตัวอีอูยอนเอง
“หนังเป็นไงเหรอครับ”
“ดีครับ”
“แล้ว?”
เป็นคำถามที่เขารู้สึกถึงความดื้อดึงโดยไม่รู้ที่มาที่ไป ชเวอินซอบใช้เล็บนิ้วโป้งกดลงบนปลายนิ้วและพยายามตอบอย่างสุขุม
“ผมคิดว่ามันดีเพราะ…สายตาที่คุณมองทะเล…กับสีหน้าที่คุณแสดงออกมาได้เป็นอย่างดี…มันทำให้เหมือนกับคุณอยู่ตัวคนเดียว”
คำพูดนี้เป็นความจริง ชเวอินซอบย้อนดูภาพยนตร์ที่อีกฝ่ายแสดงเป็นสิบเป็นร้อยรอบเพื่อที่จะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับนักแสดงที่ชื่ออีอูยอน ผลงานที่เขาดูบ่อยมากที่สุดคือภาพยนตร์นอกกระแสที่อีกฝ่ายเล่นเป็นเรื่องแรก
ภาพยนตร์เรื่องนั้นเริ่มต้นด้วยการที่เขาโปรยเถ้าของผู้หญิงที่เขารักลงทะเล และมีฉากหลังเป็นทะเลตลอดทั้งเรื่อง เป็นผลงานที่เขาได้รับคำชมว่าแสดงถึงความเศร้าที่อยู่ในชีวิตประจำวันเล็กๆ น้อยๆ และธรรมดาได้อย่างโดดเด่น ชเวอินซอบไม่สามารถลืมฉากสุดท้ายของภาพยนตร์เรื่องนั้นได้เลย
ใบหน้าของอีอูยอนที่มองทะเลลำพังโดยไม่พูดอะไรนั้นเปล่าเปลี่ยวอย่างร้ายกาจ เขาแสดงสีหน้าของคนที่อยู่ลำพังออกม
