ขาไหม้เกรียม ทั้งยังมีความรู้สึกที่เขาไม่รู้จักชื่อปกคลุมไปทั่วทั้งตัว แม้เขาจะพยายามไม่เป็นแบบนั้น แต่ชเวอินซอบกลับตัวสั่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
รอยยิ้มแปลกๆ หายไปจากใบหน้าของอีอูยอนหลังจากเห็นท่าทางนั้น
“หนาวเหรอครับ”
“…ครับ”
แม้ตัวเขาจะอุ่นขึ้นกว่าเมื่อสักครู่และไม่ได้รู้สึกหนาวขนาดนั้นแล้ว แต่อินซอบกลับมีแค่คำพูดนั้นคำพูดเดียวเป็นคำแก้ตัว
“ขยับเข้ามาใกล้อีกสิครับ”
“ครับ ขอบคุณครับ”
อีอูยอนทอดสายตามองสีหน้าของอีกฝ่ายที่ตึงเครียดขึ้นทุกครั้งที่ไหล่แตะกัน ชเวอินซอบไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี เพราะรู้สึกได้ถึงสายตาของอีกฝ่าย เขาจึงหันหน้าไปทางนอกหน้าต่าง
เขาต้องเกลียดเราแน่นอน
อีอูยอนเท้าคางมองชเวอินซอบและยกยิ้มมุมปาก แม้เขาจะไม่ได้รู้สึกสนุกกับการมองท่าทางสับสนของผู้จัดการส่วนตัวที่ไม่รู้ว่ามีแผนอะไรในใจ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็รู้สึกสงสัย
ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงแสดง ‘ผลงานชิ้นเอก’ ได้เงอะงะขนาดนั้นนะ
เขาคิดว่าจะลองปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่ข้างๆ ต่ออีกสักหน่อย เขาไม่สนใจอยู่แล้ว ไม่มีใครขี้เบื่อเท่าเขาอีกแล้ว ถ้าเขามองแล้วเบื่อ ก็แค่ไล่ออกเท่านั้นเอง
คนทั้งคู่มองแสงไฟที่ไกลออกไปในขณะที่จมอยู่กับค
