จะตาย ก็ไม่มีวันที่จะได้ยินคำว่าผมจะขับรถกลับเองดังออกมาจากปากของอีอูยอนแน่นอน ในบรรดาข้อมูลที่ชเวอินซอบรู้มา ดูเหมือนว่าเรื่องที่อีอูยอนไม่ขับรถให้ใครนั่งเด็ดขาดนั้นเป็นเรื่องจริง
“ขอโทษนะครับ…เป็นเพราะผมเอง”
ชเวอินซอบก้มหัวพลางเอ่ยขอโทษ อีอูยอนตอบว่าตอบอย่างไม่ถือสาพลางยิ้มและนิ่งไป ถ้ามองในมุมนี้
อีกฝ่ายก็ดูเป็นคนดีและอ่อนโยนที่สุด
ชเวอินซอบค่อยๆ หมดความมั่นใจ เขาจะสามารถเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากหนาๆ นั่นได้หรือเปล่า
“อ๋อ ใช่แล้ว คุณอินซอบครับ”
“ครับ?”
“ช่วยคืนของที่ผมฝากไว้ก่อนหน้านี้มาหน่อยได้ไหมครับ”
“ก่อนหน้านี้ อ๋อ…หิน หินนำโชค”
ชเวอินซอบค้นกระเป๋ากางเกงพลางตอบ แต่กล่องกลับไม่อยู่ในที่ที่จะต้องอยู่ แม้เขาจะลองดูในกระเป๋ากางเกงอีกข้างแล้ว แต่มันก็ไม่มีเหมือนกัน
“คือว่า…”
ชเวอินซอบลุกขึ้นด้วยความตกใจและชนเข้ากับหลังคารถ
“ทำไมครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าครับ คือเมื่อกี้กล่องมันยังอยู่อยู่เลยนะครับ…ผมเช็คแล้ว…”
แม้เขาจะยุ่ง แต่เขาก็เอามือล้วงกระเป๋าเพื่อเขาตรวจสอบการมีอยู่ของกล่องเป็นระยะๆ รวมถึงก่อนที่เขาจะเล่นเครื่องเล่นด้วย
“หายไปแล้วเหรอคร
