“…ลิป”
“ฟื้นแล้วเหรอครับ”
ชเวอินซอบที่ยันตัวขึ้นมารู้สึกเวียนหัว จึงนอนลงไปอีกครั้ง อีอูยอนปิดหนังสือที่กำลังอ่านอยู่
อินซอบมองนิ้วของอีกฝ่ายที่ขยับอยู่อย่างเหม่อลอย เป็นนิ้วที่ยาวและสวยอย่างที่เจนนี่พูด
“ปวดหัวเหรอครับ”
“…ไม่เป็นอะไรแล้วครับ”
“ขอโทษนะครับ ถ้ารู้ว่าคุณกลัวขนาดนั้นผมน่าจะห้ามไว้ ไม่นึกเลยครับว่าคุณจะเป็นลม”
“เป็นลมเหรอครับ ผมเนี่ยนะ”
ชเวอินซอบลองค้นหาความทรงจำของตน เขาไม่เคยเล่นเครื่องเล่นเลยสักครั้งเพราะหัวใจที่อ่อนแอแต่กำเนิดของเขา ถึงตอนนี้เขาจะสามารถทำกิจกรรมเหมือนกับคนทั่วไปได้ แต่การเล่นเครื่องเล่นมันหนักเกินไปสำหรับหัวใจของเขา
“ครับ พอลงมาจากเครื่องเล่นคุณก็เป็นลมไปเลย”
“…”
ชเวอินซอบกัดริมฝีปาก พอลองคิดๆ ดูแล้วแม้มันจะดูไม่ได้ แต่ก็ไม่ถึงกับดูไม่ได้ขนาดนั้น ผู้ชายที่โตแล้วเป็นลมหลังจากเล่นเครื่องเล่นเนี่ยนะ
“โชคดีนะครับที่มีหมออยู่ในกลุ่มคนที่รอเล่นเครื่องเล่นด้วย เขาก็เลยช่วยดูให้ เขาบอกว่าคุณแค่เป็นลมเฉยๆ ผมก็เลยพามาที่รถน่ะครับ ให้พาไปโรงพยาบาลไหมครับ”
“ไม่ครับ ไม่เป็นไร”
อีอูยอนยกมือขึ้นมาห้ามทันทีที่ชเวอินซอบพยายามจะลุกขึ้น
“นอนต่อเถอะครับ
