ชเวอินซอบเดินไปยื่นกาแฟให้อีอูยอนทันทีที่ถึงเวลาพักกองอีอูยอนที่อ่านบทพร้อมกับจิบกาแฟเข้าไปอึกหนึ่งบ่นพึมพำโดยมองชเวอินซอบเลย
“กาแฟเย็นแล้วนี่นา”
“ขอโทษด้วยนะครับ จะให้ผมไปซื้อให้ใหม่ไหมครับ”
“ไม่ต้องครับ คุณไม่ต้องสนใจหรอก”
ถึงเขาจะพูดแบบนั้น แต่อีอูยอนก็ไม่ดื่มกาฟาแก้วนั้นอีกเลย เขาวางมันลงบนโต๊ะใกล้ๆ แทน ชเวอินซอบรู้สึกว่ามีเหงื่อเย็นๆ ไหลอยู่ข้างใน นี่เป็นความผิดที่เกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากที่เขามาเป็นผู้จัดส่วนตัวของอีกฝ่าย ชเวอินซอบมองอีอูยอนสลับกับกาแฟเย็นๆ นั่นอย่างวุ่นวายใจ ทำยังไงดีล่ะ ต้องไปซื้อใหม่ไหม นี่เราควรจะต้องพูดอะไรดีนะ … ถ้าโดนไล่ออกเพราะเรื่องนี้จะทำยังไงดีล่ะ
“เคยอ่านบทเรื่องนี้ไหมครับ”
ชเวอินซอบพูดว่า ‘ครับ?’ ให้กับคำถามที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็โยนมาให้พร้อมกับเงยหน้าขึ้น
“บทเรื่องนี้น่ะครับ”
“เคยครับ”
ชเวอินซอบอ่านบทของละครกับภาพยนตร์ที่อีอูยอนแสดงทุกเรื่อง แน่นอนว่าหลังจากที่เขาทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวแล้ว เขาก็ยังทำเหมือนเดิม เขาอ่านจนแน่ใจแล้วว่าคราวนี้มันไม่ใช่แค่ละครสั้นเท่านั้น แต่ยังมีบทของละครย้อนยุคที่อีกฝ่ายจะต้องเข้าฉากหลังจากนี้
