ครับ”
“ผมแค่ทำงานที่ผมจะต้องทำเท่านั้นเองครับ”
เขาเห็นว่าทุกครั้งที่ถูกชม ชเวอินซอบจะแสดงออกมาทางสีหน้าว่าเขาไม่รู้ว่าจะวางสายตาเอาไว้ที่ไหนดี และนั่นก็ไม่ใช่ความเงอะงะที่มาพร้อมกับความเขินอายด้วย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายพยายามซ่อนมันไว้พร้อมกับความรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยกับคำพูดของเขา และไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไรดี
“ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวหรือในฐานะแฟนคลับล่ะครับ”
“ทั้งคู่ครับ…”
อีอูยอนยิ้ม
ถ้าตัดเรื่องนี้ออกไป เขาก็น่าจะดีจริงๆ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าไม่ได้ชอบเขา แต่กลับใช้ความดื้อรั้นพยายามทำให้เขาถูกใจมากกว่า
ถึงจะน่าสนุก แต่เขาก็ไม่สบายใจ อีอูยอนตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องเปลี่ยนผู้จัดการส่วนตัวภายในเร็วๆ นี้ เพราะความไม่สบายใจมันมีมากกว่า
“คุณอูยอนนั่งตรงนี้ก็ได้ครับ เพราะเดี๋ยวเราจะตัดต่อแค่สีหน้าโดยไม่มีบทพูดอะไร เข้าใจไหมครับ แค่จับมือคุณยอนซูไว้โดยไม่ต้องพูดอะไรก็พอ”
“ครับ”
“คุณยอนซูเล่นเครื่องเล่นเก่งไหมครับ”
“แน่นอนสิคะ ฉันชอบมากเลย”
“คุณอูยอนไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”
“ผมไม่เป็นไรครับ”
“เครื่องเล่นนี้ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ไม่ต้องกังวลนะครับ ถ้ากลัวก็กรี๊ดออกมาได้เลยครับ เพราะผมจะตัดต่อฉากนั้
