เด็ก ในวันที่เขาได้รู้เรื่องนั้น ชเวอินซอบก็เขียนข้อความที่บอกว่า ‘แม้จะโชคไม่ดี แต่ฉันก็เป็นคนหน้าเด็กกว่าวัย’ ลงในสมุดโน้ตของตัวเอง
เขาไม่พอใจกับรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเอง เขาไม่พอใจเลยสักอย่าง ทั้งหลังที่งอจนดูเหมือนคนไม่มีแรง ร่างกายที่ผอมแห้ง ตาโตๆ ที่ดูเหมือนเป็นคนขี้กลัว จมูกกลมๆ รอยกระ และผิวขาวๆ
“เฮ้อ…”
เขายืนถอนหายใจอยู่หน้ากระจก ชเวอินซอบใช้มือลูบเสื้อผ้าอย่างประดักประเดิด และดูเวลาในโทรศัพท์ด้วยความเคยชิน
“สายแล้ว!”
ชเวอินซอบก้าวเท้าออกไป การช้อปปิ้งที่ไม่คาดคิดทำให้เขาล่าช้าไปมาก และดูเหมือนเขาจะมาถึงพอดีเวลานัดอย่างฉิวเฉียด แต่เขาก็ไม่ได้วิ่งแม้จะวิ่งได้ เพียงแต่ก้าวขากว้างๆ เหมือนคนไม่รู้วิธีวิ่ง และแค่เดินเร็วๆ เท่านั้น
เขาเดินแบบนั้น หยุดพักหายใจ และเดินใหม่อีกครั้งสลับกันไปมา ในที่สุดเขาก็มาถึงทันเวลานัด แต่มันก็ช้ากว่าเวลาที่ตัวเองตั้งไว้ถึงสิบนาที
คนมากมายมารวมตัวกันเพื่อเดินชมรอบๆ เพราะข่าวลือที่ว่าอีอูยอนมาถ่ายละครที่นี่กระจายออกไปเรียบร้อยแล้ว
อีอูยอนที่กำลังอ่านบทอยู่ท่ามกลางเหล่าบอดี้การ์ดเดินมาทางด้านนี้เพื่อพูดคุยกับผู้กำกับ เมื่อเห็นดังนั้น พวกผู้หญิงที่
