อยากจะเห็นหน้าเขาใกล้ๆ สักครั้งก็เริ่มวิ่ง
“เอ่อ สักครู่ สักครู่นะครับ…”
เขาต้องแหวกทางเข้าไปถึงจะสามารถเดินไปหาอีอูยอนได้
“กรี๊ด! พี่อูยอน”
“พี่ค้า! รักนะค้า! พี่!”
“พี่คะ ช่วยมองมาทางนี้หน่อยค่า”
มันเป็นสถานการณ์ที่อลหม่าน พวกเธอทั้งผลักกัน เหยียบเท้า ถูกผลัก และส่งเสียงกรีดร้อง ผู้กำกับฉากกับพนักงานของสวนสนุกั้นผู้หญิงที่มารวมตัวกันไว้ และสร้างสิ่งกีดขวางขึ้นมาเพื่อดันพวกเธอออกไป ชเวอินซอบพูดกับคนที่เบียดเขาทีละคนด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กๆ ‘ผมเป็นผู้จัดการส่วนตัวครับ ช่วยหลบไปหน่อยนะครับ สักครู่นะครับ ผู้จัดการส่วนตัวครับ ผมเป็นผู้จัดการส่วนตัวครับ’ เขาร้องขอความเห็นใจพลางเดินฝ่าฝูงชนเข้าไป แต่ไม่มีใครใส่ใจฟังเสียงเด็กหนุ่มที่อ่อนแอเลย เขาหยุดเปิดเผยสถานะของตัวเองหลังจากที่ถูกไหล่กับข้อศอกของคนอื่นกระแทกไปสองสามครั้ง
แม้เขาจะอธิบายกับผู้กำกับฉากว่าเขาเป็นผู้จัดการส่วนตัว แต่พวกเขากลับไม่สบตาเขาเลย ชเวอินซอบที่ไม่ได้สวมสูท แต่สวมชุดลำลองอยู่นั้น ต่อให้พิจารณาดีๆ ก็ยังยากที่จะคิดว่าเขาอายุมากพอที่จะเป็นเฟรชชี่ พวกเขาไม่มีทางที่จะรับฟังและเชื่อคำพูดของเด็กหนุ่มที่บอกว่าตัวเองเป็นผู
