เขาลำบากใจที่จะอยู่ตรงนี้ต่อไป แม้เขาจะสมัครใจเป็นแฟนคลับของอีอูยอน แต่การแสร้งว่าเป็นแฟนคลับทั้งๆ ที่เขาไม่ใช่แฟนคลับจริงๆ ก็เกินกำลังของเขาไปหน่อย ให้เขาจดบันทึกเรื่องต่างๆ อย่างเงียบๆ จัดการงานต่างๆ คอยขับรถให้ และคอยดูแลอีอูยอนอยู่ข้างๆ เฉยๆ ยังจะดีเสียกว่า
“ผมขอตัวก่อนนะครับ”
“จะไปเลยเหรอ”
“ครับ ถ้าไปตอนนี้คงไปถึงทันเวลานัดพอดีครับ”
ถึงแม้ว่าเขาน่าจะไปถึงเร็วกว่าเวลานัดประมาณสามสิบนาที แต่การเป็นคนไปรอแทนที่จะไปถึงอย่างฉิวเฉียดทำให้ชเวอินซอบสบายใจ
“ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันนะครับ ทานข้าวให้อร่อยครับ”
“จะไปทั้งๆ แบบนั้นเหรอ”
“นี่อย่าบอกนะว่าจะไปแบบนั้นน่ะ”
คนทั้งคู่ทำตาโตและจับเสื้อของชเวอินซอบเอาไว้
ถ้าหากขับรถยนต์ไป ระยะทางจากที่นี่ไปสวนสนุกใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีด้วยซ้ำ เขาเองก็เตรียมของที่อีอูยอนสั่งให้มาเอาไว้เรียบร้อยแล้ว และมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยด้วย
แต่ทันทีที่สองคนนั้นทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาและยืนขวางทางเขาเอาไว้ ชเวอินซอบก็ไม่สามารถซ่อนความงงงวยของตัวเองเอาไว้ได้
“ผมทำอะไรผิดเหรอครับ”
เขาตั้งใจไว้ว่าถ้าหากมีอะไรที่เขาไม่รู้ เขาจะจดมันลงในสมุดโน้ต และรอคำตอบจากทั้
