่อยู่ในกระเป๋าออกมาและเริ่มเขียนอะไรบางอย่างลงไป
“กำลังเขียนอะไรอยู่เหรอ กรรมการผู้จัดการชอบแกล้ง…อะไรกันเนี่ย จะต้องเขียนเรื่องนั้นลงไปด้วยเหรอ ฮ่าๆๆๆ ”
กรรมการผู้จัดการคิมที่แอบอ่านสมุดโน้ตของชเวอินซอบหัวเราะเสียงดังพลางตบเข่าตัวเอง
หัวหน้าทีมชาเองก็ยื่นหน้าออกมาดูว่าเขาเขียนแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่า และเอนตัวลงไปหัวเราะราวกับเป็นบ้าบนโซฟา
“ฮ่าๆๆๆ ทำไมต้องเขียนเรื่องนั้นลงไปด้วยล่ะ”
“เดี๋ยวผมจะไปจัดการทีหลังน่ะครับ ผมจะได้ไม่ทำผิดไงครับ”
“ถ้าทำผิดไปบ้างจะเป็นอะไรล่ะ แล้วเรื่องนั้นมันจะเป็นความผิดอะไรกัน ฮ่าๆๆๆ”
ท่ามกลางคนสองคนที่หัวเราะเสียงดังอยู่นั้น ชเวอินซอบก็เขียนเสร็จพอดี เขาเก็บสมุดโน้ตใส่กระเป๋าอีกครั้งอย่างเงียบๆ
“ผมเป็นพวกเข้าใจอะไรช้าตั้งแต่เด็กๆ แล้วครับ”
“คือยังไงนะ”
“เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ถ้าเป็นเรื่องใหม่ ผมจะเขียนเอาไว้ก่อน มันเป็นนิสัยไปแล้วน่ะครับ ถ้าหากทำให้พวกคุณอารมณ์ไม่ดี…ผมจะลบให้นะครับ”
มันเป็นเรื่องจริง สมัยเด็กๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรอินซอบก็จะช้ากว่าเด็กคนอื่นๆ แม้จะเป็นเรื่องปกติที่พัฒนาการของเด็กผอมแห้งจากเอเชียจะช้ากว่าเด็กตะวันตกรุ่นเดียวกัน แต่ชเวอินซอบกลับ
