ดีตที่ตนเองเคยเป็นนายแบบได้นั้นยังคงมีความสุขกับการที่คนอื่นๆ พุ่งความสนใจมาที่ตัวเอง หัวหน้าทีมชาคิดว่าถ้าอายุขนาดนี้แล้วยังเป็นโรคเจ้าชาย[1]อยู่ นี่คงเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษาหายได้แล้ว และเขาก็ส่ายหัว
“กรรมการผู้จัดการจะต้องลดๆ เรื่องนั้นหน่อยนะครับ เป็นกรรมการผู้จัดการอะไรถึงได้สนใจเรื่องเสื้อผ้ามากกว่าดารากัน”
“งั้นนายจะให้ฉันไปไหนมาไหนแบบโทรมๆ เหรอ รูปของพวกดาราที่ตกอับน่ะ นายอยากให้มีรูปแบบนั้นโผล่ออกมาเหรอ”
แม้เขาจะบอกให้พวกดาราในบริษัทไม่ต้องสนใจกับคอมเมนต์ว่าร้าย หรือให้ลืมข่าวไม่ดีไป แต่กรรมการผู้จัดการคิมกลับเช็กรูปของตัวเองที่ปรากฎขึ้นมาผ่านๆ อย่างตั้งใจมาก เขาโทรศัพท์หานักข่าวที่ลงรูปแปลกๆ ด้วยตัวเอง และขอร้องอย่างสุภาพให้ช่วยใช้รูปอี่น
แม้นิสัยแบบนั้นจะดูเป็นมนุษย์และตลก แต่สำหรับหัวหน้าทีมชาที่ก่อตั้งบริษัทมาด้วยแล้ว เขากลับเดาะลิ้นและไล่ให้กรรมการผู้จัดการคิมไปทำตัวให้สมกับวัยหน่อย
“วันนี้กรรมการผู้จัดการคิมก็หล่อนะครับ”
“อย่างนั้นเหรอ”
สีหน้าของกรรมการผู้จัดการคิมสดใสขึ้นมาทันทีเพราะคำพูดของชเวอินซอบ ชเวอินซอบหยิบสมุดโน้ตออกมาและถามอีกฝ่าย
“จะให้ผมจดลงไปดีไหมครับ