“ดูเหมือนคุณจะเหมาะกับความทุ่มเทมากเลยนะครับ”
อีอูยอนจิบไวน์และพูดต่อ
“คุณปรับตัวเข้ากับงานได้ดี มีไหวพริบ และทุ่มเท…คุณมีคุณสมบัติที่ผมน่าจะชอบครบเลยล่ะครับ”
“ครับ?”
“กรรมการผู้จัดการเขาพูดเอาไว้น่ะครับ”
“อ๋อ ครับ…”
ชเวอินซอบถอนหายใจออกมา เขานึกว่าอีอูยอนจะบอกว่าถูกใจเขาในฐานะผู้จัดการส่วนตัวเสียอีก และเขาก็นึกว่าตัวเองจะใจหายซะแล้ว
เขาจะต้องรักษาความเป็นกลางเอาไว้ เขาจะอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็ทำตัวเป็นผู้จัดการส่วนตัวที่ไม่น่าประทับใจพอที่จะอยู่ในความทรงจำ ชเวอินซอบรวบรวมสติและเงยหน้าขึ้น แต่ไม่ยอมสบตากับอีอูยอน
“คุณบอกว่าคุณอายุเท่าไรนะครับ”
“…ยี่สิบหกปีครับ”
“ดูเด็กกว่าอายุมากเลยนะครับ”
“ผมได้ยินคนพูดแบบนั้นเยอะอยู่เหมือนกันครับ”
ชเวอินซอบไม่ยินดีกับการพูดคุยแบบนี้ ท่ามกลางสถานการณ์นับร้อยที่เขาสร้างขึ้นมาในหัว การพูดคุยเรื่องส่วนตัวหรือคุยกันอย่างเป็นส่วนตัวกับอีอูยอนเป็นเส้นทางที่เขาไม่ต้องการมากที่สุด
ความจริงแล้วชเวอินซอบอายุยี่สิบสี่ปี ชเวอินซอบในวัยยี่สิบหกปีเป็นชื่อที่เขาใช้เงินซื้อมา แม้เขาจะรู้ว่ามันเป็นคำพูดที่อีอูยอนพูดขึ้น
