มาโดยไม่คิดอะไร แต่ชเวอินซอบกลับรู้สึกว่าหัวใจของเขาจะระเบิดออกมา เขาดื่มน้ำเย็นๆ ลงไปและทำให้ใจตัวเองสงบลง
อีอูยอนจมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ ขณะกำลังจะเปิดปากพูด พนักงานเสิร์ฟก็นำอาหารเข้ามาในห้อง เป็นอาหารที่ไม่ต้องถามก็ดูออกว่าราคาแพง ชเวอินซอบคิดว่าเหตุผลที่อีอูยอนเลี้ยงอาหารแพงๆ แบบนี้ให้เขาที่เป็นแค่ผู้จัดการส่วนตัวคืออะไรกันแน่พลางหยิบส้อมขึ้นมา
“คุณชเวอินซอบครับ”
“ครับ?”
ชเวอินซอบหันหน้าไปสบตาอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว อีอูยอนกำลังยิ้มด้วยใบหน้าที่เขาเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนตามหน้าจอหรือรูปภาพ
“ผมน่ะ…”
ชเวอินซอบเหม่อมองภาพของอีอูยอนที่จับมีดไว้ในมือข้างหนึ่งและหั่นสเต็กอย่างน่าทึ่ง การกระทำของอีอูยอนเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดสายตาเขา การดื่มน้ำ การขยับมือ การจับมีด แม้แต่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นงดงามถึงขนาดทำให้อีกฝ่ายหยุดหายใจไปชั่วขณะและดึงดูดสายตาให้จ้องมอง
“จริงๆ แล้วไม่ว่าใครก็…”
อีอูยอนที่พูดจนถึงตรงนั้นก็เงียบไป
“มีปัญหาอะไรเหรอครับ…”
“เปล่าครับ ช่วยรอสักครู่หนึ่งนะครับ”
อีอูยอนเรียกพนักงานเสิร์ฟมา อีอูยอนถามกับพนักงานเสิร์ฟที่ถามว่าเขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า
