จัดการส่วนตัว ชเวอินซอบใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดบริเวณริมฝีปากของอีอูยอน ถึงแม้มันจะเป็นความใจดีที่มากเกินไปหน่อย แต่ถ้าเป็นผู้จัดการส่วนตัวที่ต้องดูแลอีอูยอนแล้วล่ะก็ ชเวอินซอบก็ได้แต่เตือนตัวเองว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องทำ
“มันเลอะลิปสติกน่ะครับ…เรียบร้อยแล้วครับ”
“คุณชเวอินซอบนี่ใจดีจังเลยนะครับ”
เสียงหัวเราะจางๆ เหมือนกับความเค็มที่สัมผัสได้ในลมจากชายหาดปรากฏขึ้นในน้ำเสียงของอีอูยอนที่พูดแบบนั้น
“…ขอบคุณครับ”
ถ้าหากทำได้เขาอยากจะเอาหมัดชกแก้มของอีอูยอนและด่ากราดใส่อีกฝ่ายเสียตอนนี้เลย เขาอยากจะด่าอีกฝ่ายว่า ‘ไอ้ชั่วเอ้ย คนอย่างแกที่หลอกลวงเจนนี่จะต้องตกนรกเท่านั้น’ แต่คำพูดพวกนั้นน่าจะทำอะไรอีอูยอนไม่ได้แม้แต่ปลายผม
“ว่าแต่ที่คุณพูดตอนที่ทานอาหารเมื่อสักครู่นี้น่ะครับ…”
“ผมลืมไปแล้วครับ”
อีอูยอนยิ้มและรีบผายมือให้เขาเข้าไปในห้อง เขาเดินตามอีอูยอนที่เขาแสนจะเกลียดชังไปตามทางเดินและคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา
ถึงแม้จะไม่ได้อะไรมาอยู่ในมือ แต่ถ้ายื่นมือออกไปตอนนี้ มันก็เป็นระยะห่างที่สามารถจับอีอูยอนได้แล้วนี่นา ในตอนนี้แค่เท่านี้มันก็พอแล้วล่ะ
ชเวอินซอบเกลี้ยกล่อมให้ตัวเองพอใ
