นๆ ที่เกี่ยวข้องกับการทำงานเท่านั้น ส่วนการโทรอื่นๆ ได้ถูกลบไปจดหมายเกลี้ยง ในสมุดโทรศัพท์ของเขาก็เหมือนกัน มันมีแค่เบอร์โทรศัพท์ของคนที่เกี่ยวข้องกับงานเท่านั้น เขาไม่เจอชื่อของผู้หญิงเลย
แล้วเขาก็ลองสำรวจแกลลอรี่ในเครื่องของอีกฝ่ายดู
“…”
เขาไม่เจอรูปภาพอะไรเลยนอกจากรูปดอกไม้สองสามรูปที่มีมาอยู่แล้วในตอนที่ซื้อโทรศัพท์
“ไม่มีรูปเซลฟี่เลย อะไรกันเนี่ย ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ…”
ชเวอินซอบบ่นอู้อี้และลองค้นนั่นค้นนี่ไปเรื่อยๆ แต่เขาไม่เจออะไรเลย เขาวางโทรศัพท์คืนกลับไปที่ที่เดิมอีกครั้ง และถึงแม้ว่าเขาจะกลับมานั่งแล้ว อีอูยอนก็ยังไม่กลับเข้ามา
“อะไรกันเนี่ย จู่ๆ ก็ไปไหนของเขา…”
ชเวอินซอบนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายเรียกพนักงานเสิร์ฟ และลองใช้ปลายส้อมตัดสเต็กที่อยู่ในจานของอีอูยอนขึ้นมาชิม
“แหวะ!”
เขาคิดว่าต่อให้หมักเนื้อด้วยซีอิ๊วหรือปรุงรสด้วยเกลือมันก็ไม่น่าเค็มขนาดนี้ อินซอบรีบดื่มน้ำเข้าไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเขาจะดื่มน้ำเข้าไปแล้ว แต่รสชาติที่เค็มจนทำให้ลิ้นของเขาแสบก็ยังเหลืออยู่ เขารู้สึกว่าอีอูยอนที่กินสิ่งนี้เข้าไปแล้วไม่ทำหน้าตาเหยเก แถมยังออกไปหาเชฟเงียบๆ ได้น่านับถือมาก
“…จะมี
