เรื่องกันหรือเปล่านะ”
ชเวอินซอบหยิบมือถือขึ้นมาและเดินออกไปด้านนอก เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะมีโอกาสที่ดีที่สุดที่จะได้เห็นฉากสำคัญนั้นไหม ตัวเขาเองที่ออกมาตรงทางเดินรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก และเขาก็พยายามก้าวเดินเงียบๆ เพื่อหาตัวอีอูยอนให้เจอ เขาเจอพนักงานเสิร์ฟที่เสิร์ฟอาหารให้พวกเขาเมื่อสักครู่นี้ จึงถามว่าอีอูยอนไปทางไหนด้วยเสียงเบาๆ พนักงานเสิร์ฟผายมือไปทางประตูที่อยู่ด้านข้างห้องครัวและจากไป
ประตูฉุกเฉิน
หัวใจเขาเต้นตึกตัก ชเวอินซอบเอามือกดหน้าอกของตัวเองเอาไว้
ชเวอินซอบจับลูกบิดประตูและเปิดประตูอย่างระมัดระวัง
เขาทิ้งความลังเลไว้ข้างหลังและกำลังจะปิดประตูลง เพราะเขาไม่พบอะไรเลยในคราแรก ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ของผู้หญิง
“…!”
ชเวอินซอบกำลูกบิดประตูไว้แล้วเงี่ยหูฟัง เขาได้ยินเสียงของอีอูยอนเป็นครั้งคราวต่อจากเสียงหัวเราะของหญิงสาว ที่ด้านล่างบันไดเขาเห็นอีอูยอนกับผู้หญิงที่อยู่ในชุดเชฟสีขาวยืนหันหน้าเข้าหากันและคุยกันอยู่ อย่าว่าแต่อีกฝ่ายโกรธเชฟที่ให้เขากินสเต็กหมักเกลือเลย ดูเหมือนอีอูยอนจะตัดสินใจพูดคุยอย่างลับๆ กับหญิงสาวเสียมากกว่า
ชเวอินซอบเอาต
