“แล้วมันทำไมกันแน่ ฉันเลือกชเวอินซอบมากับมือเลยนะ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่”
“ครับ ตามเรซูเม่แล้วก็เหมือนจะเป็นแบบนั้น”
ชเวอินซอบในเรซูเม่ดูธรรมดามากพอที่จะถูกเสนอให้เป็นมาตราฐานของชายชาวเกาหลี เขาเป็นลูกชายคนที่สองจากบรรดาลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคน เขาเกิดที่โซลและเรียนจบจากมหาวิทยาลัยในโซลภายในสี่ปี แม้จะมีความพิเศษตรงที่ได้เข้าทำงานและเรียนภาษาที่อเมริกาอยู่พักหนึ่งเพราะได้คะแนนโทอิกแปดร้อยคะแนนก็ตาม
“การทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวมันไม่ดูน่าเสียดายไปหน่อยเหรอครับ”
“เดี๋ยวนี้การได้งานทำก็เหมือนกับการคว้าดาวในท้องฟ้านั่นแหละ มีคนที่เรียนรู้งานจากที่นี่แล้วไปเปิดบริษัทฝึกสอนการเป็นผู้จัดการส่วนตัวด้วยเหมือนกันนะ”
“แล้วชเวอินซอบจะเป็นคนแบบนั้นหรือเปล่าครับ”
เขาไม่แม้แต่จะจินตนาการเลยว่าคนที่ดูเจียมเนื้อเจียมตัวและเงียบๆ คนนั้นจะไปทำธุรกิจ
“ไม่หรอก เด็กนั่นไม่ใช่คนแบบนั้น อืม ถึงเขาจะดูพิเศษอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้แย่อะไรนี่ แล้วเขาทำงานเป็นยังไงบ้างล่ะ เขาทำงานดีไหม”
“ครับ”
“โอเค ใช้เขาดีๆ ล่ะ เพราะดูเหมือนเขาจะเป็นคนที่ใช้ได้เลย แล้วไหนๆ ก็มาแล้ว นายเอาบทที่มีคนเสนอเข้ามาไปดู
