หน่อยสิ”
“บทเหรอครับ นั่นมันเป็นเรื่องที่กรรมการผู้จัดการต้องเลือกให้ผมไม่ใช่เหรอครับ”
อีอูยอนมอบอำนาจในการเลือกบทให้กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงมานานแล้ว เพราะสายตาของอีกฝ่ายที่ใช้ดูผลงานนั้นต่างจากคนอื่น
“ก็มันมีบทดีๆ เข้ามาเยอะเลยนี่ ชอบบทไหนบ้างไหมล่ะ”
“บทตัวร้ายครับ”
อีอูยอนยิ้มก่อนที่จะตอบ กรรมการผู้จัดการคิมปฏิเสธอย่างเฉียบขาด
“ไม่ได้ ถ้านายเล่นบทนั้นล่ะก็ มันจะน่ากลัวมากๆ เพราะนายจะเปิดเผยนิสัยจริงๆ ของนายออกมา เห็นได้ชัดเลยว่าคนที่หูตาไวบางคนเขาเริ่มรู้ถึงนิสัยของนายแล้ว”
อีอูยอนที่มีภาพลักษณ์นุ่มนวลอยากจะรับบทตัวร้าย และทุกๆ ครั้งกรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงก็จะส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด เขายืนกรานว่าเพราะมันเป็นความจริงมากเกินไป ตัวตนที่แท้จริงจะต้องโผล่ออกมาแน่ๆ
“ถ้าเล่นแต่บทคนดีมากๆ ภาพลักษณ์ของผมก็จะน่าเบื่อนะครับ บทนี้เป็นไงครับ บทฆาตกรต่อเนื่อง ดูน่าสนุกนะครับ”
อีอูยอนหยิบบทที่กรรมการผู้จัดการคิมคัดออกขึ้นมาและพูด
“…เหมาะมาก”
“ฮ่าๆๆ กรรมการผู้จัดการก็เป็นไปกับเขาด้วยเหรอครับ ผมจะไปฆ่าใครเขาได้ล่ะ บทนี้ก็ดูใช้ได้นะครับ บทฆาตกรโรคจิตที่รักนางเอกมากๆ จนเป็นบ้า”
“บอกว่าอย่าเล่นบ
