ทฆาตกรยังไงล่ะ พอนายเล่นบทแบบนั้นครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นมันก็จะมีบทฆาตกรเข้ามาอีกเรื่อยๆ แล้วงานโฆษณาก็จะหายไปหมดนะ”
“ผมก็หาเงินได้มากเท่าที่จะถูกลงโทษแล้วนี่ครับ ถ้าโฆษณามันจะหายไปบ้างแล้วมันจะยังไงล่ะครับ”
“พอแล้ว หยุดพูดจาไร้สาระสักที แล้วก็เอาบทพวกนี้ไปเลือก”
กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงว่าพลางเลื่อนบทที่ตนเลือกเอาไว้แล้วไปตรงหน้าอีอูยอน
อีอูยอนไล่สายตามองหน้าปกของบทและหยิบขึ้นมาอันหนึ่ง
“อันนี้ดูใช้ได้เลยครับ ทั้งโปรดิวเซอร์ทั้งนักเขียนก็ไม่เลว แล้วกระแสตอบรับก็น่าจะไม่แย่ด้วย เพราะมันเป็นละครที่มีเซทติ้งเป็นยุคปัจจุบัน”
“ใช่ไหมล่ะ ฉันก็ว่าเรื่องนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน นักเขียนคนนี้เขาบอกว่าอยากจะทำงานกับนาย ก็เลยส่งบทนี้มาให้ก่อนใครเลย”
“แล้วคุณก็เชื่อคำโกหกประเภทนั้นเหรอครับ กรรมการผู้จัดการคิมนี่อ่อนต่อโลกต่างจากที่เห็นเลยนะครับเนี่ย”
เป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้วว่าต่อให้พวกเขาส่งบทให้นักแสดงคนอื่นๆ แล้วถูกปฏิเสธกลับมา พวกนักเขียนก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น และบอกว่าฉันนึกถึงคุณก็เลยเขียนมันขึ้นมากันทั้งนั้น
“ไอ้นี่หนิ เวลานายไปหาใคร ก็ต้องได้ยินข่าวลือนั้นมาบ้างไม่ใช่หรือไง เขา
