พูดจริงๆ นะ นี่นายจะต้องสงสัยคำพูดของคนอื่นเอาไว้ก่อนเหรอ”
“ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอกครับ”
อีอูยอนแสยะยิ้มและมองบทอย่างผ่านๆ ทุกครั้งที่เขาแสยะยิ้ม กรรมการผู้จัดการคิมจะขนลุกขึ้นมา พวกผู้หญิงที่ไม่รู้ตัวตนของเขาชื่นชมว่าฟันที่เรียงตัวเป็นระเบียบของอีอูยอนนั้นสวย แต่กรรมการผู้จัดการคิม กลับไม่สามารถคิดแบบนั้นได้
“งั้นก็เล่นบทนี้แล้วกันครับ ยังไงบทมันก็ไม่แย่อยู่แล้ว”
“โอเค เข้าใจแล้ว ฉันจะติดต่อเขาไปนะ”
“ขอบคุณครับ”
อีอูยอนลุกขึ้น ในมือของเขายังคงถือเรซูเม่ของชเวอินซอบเอาไว้
“แล้วนั่นจะเอาไปไหน”
“จะเอาไปอ่านหน่อยน่ะครับ”
“อย่าทำแบบนั้นเลย มันน่ากลัวนะ ถ้าจะเขี่ยทิ้งก็เขี่ยไปเฉยๆ ก็พอ…ไม่สิ ห้ามเขี่ยทิ้งเด็ดขาดเลยนะ ได้โปรด แค่อ่านเรซูเม่ฉันก็เบื่อจะแย่แล้ว”
“ผมไม่เคยเขี่ยใครนะครับ”
อีอูยอนพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก่อนจะออกไป จากนั้นหัวหน้าทีมชาที่จัดการเอกสารอยู่เงียบๆ คนเดียวตรงมุมห้องก็เปิดปากพูด
“ก็ถูกของเขานะครับ หมอนั่นไม่เคยเขี่ยใคร พวกเขาออกไปเองกันทั้งนั้น”
“มีใครไม่รู้บ้างล่ะ! ยังไงก็ตามคราวนี้หัวหน้าทีมชาก็ช่วยระวังไม่ให้อีอูยอนแสดง ‘ผลงานชิ้นเอก’ ออกมาหน่อย
