แล้วเขาก็เดินออกมาข้างนอก ชเวอินซอบดูให้แน่ใจว่าอีอูยอนกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามกับนักข่าวในคาเฟ่ที่เป็นกระจกบานใหญ่บานเดียว แล้วจับจองที่นั่งบริเวณโซนที่นั่งด้านนอก พนักงานในร้านออกมาด้านนอกและบอกเขาว่าด้านในยังมีที่นั่งอยู่ แต่เขาตอบกลับไปว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ เนื่องจากอากาศยังหนาวอยู่ พนักงานผู้ใจดีจึงเอาผ้าคลุมตักมาให้ลูกค้าผู้แสนประหลาดพร้อมกับกาแฟที่เขาสั่ง ชเวอินซอบคลุมผ้าลงบนตักของตัวเองและกุมแก้วกาแฟอุ่นๆ ไว้เพื่อให้นิ้วที่กำลังชาของเขาอุ่นขึ้น
ตามข้อมูลที่เขารวบรวมมาตลอด อีอูยอนไม่ชอบให้ผู้จัดการส่วนตัวตามติดอยู่ข้างๆ ตน การรักษาระยะห่างอย่างเหมาะสมจึงเป็นเรื่องสำคัญ แม้ใจจริงเขาจะอยากเกาะติดอยู่ข้างๆ และถ่ายรูปอีกฝ่ายสักวินาทีละใบ แต่ตอนนี้เขาทำแบบนั้นไม่ได้ เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ชเวอินซอบรู้ถึงความจริงที่ว่าระยะเวลาที่ตัวเองจะได้อยู่ข้างๆ อีอูยอนในฐานะผู้จัดการส่วนตัวอย่างมากที่สุดก็คือสามเดือน
“อยู่เฉยๆ เถอะ เพราะนี่มันก็เป็นวันที่สิบแล้ว…เฮ้อ”
ชเวอินซอบลองเอานิ้วขึ้นมานับเวลาที่ตัวเองเหลืออยู่และถอนหายใจ
ชเวอินซอบเบนสายตากลับไปที่อีอูยอนด้วยความเคยชิน
ภาพของ
