แฟนคลับของเขาเป็นความจริงหรือเปล่า เพราะมันเป็นปฏิกิริยาที่เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
เขามีคำถามที่อยากจะถามก่อนตั้งมากมาย แต่คำพูดที่เขาพูดได้กลับมีเพียงเท่านี้ อีอูยอนแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยและเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าผู้จัดการส่วนตัว
“ขอโทษนะครับ เป็นเพราะผมแท้ๆ”
“มะ ไม่ใช่นะครับ”
ชเวอินซอบพูดต่อว่าเขาแค่ทำเรื่องที่ถูกต้องเท่านั้นด้วยเสียงเบาๆ แม้ว่าเขาจะโดนกาแฟสาดแทนอีอูยอนไปตามธรรมเนียม แต่เขากลับทำหน้าเหมือนตัวเองถูกลงโทษ
“ทำไมคุณถึงอยู่ตรงนี้ ไม่ไปรอในรถล่ะครับ”
“…เพราะเสื้อผ้ามันยังไม่แห้งดีน่ะครับ ขอโทษนะครับ”
เสื้อของชเวอินซอบเปียกโชก เพราะเขาถอดเสื้อออกไปซักในระหว่างที่อีอูยอนไม่เห็น อีอูยอนนึกถึงหญิงเสียสติที่สาดกาแฟใส่ขึ้นมาตอนที่เขาเห็นเสื้อที่มีคราบกาแฟเหลืออยู่ จากนั้นความรำคาญก็ฉายอยู่บนใบหน้าของเขาอย่างเลือนลาง
“ขอโทษนะครับ ผมพยายามจะทำให้มันหายไปแล้ว แต่มันล้างไม่ออก...ขอโทษด้วยนะครับ”
“ครับ?”
“ผมรู้ครับว่าท่านอีอูยอนไม่ชอบเสื้อผ้าสกปรก ขอโทษนะครับ ถ้าท่านต้องการ ผมจะไปเรียกแท็กซี่มาให้ครับ หรือจะให้ผมรบกวนหัวหน้าทีมชาให้มารับตอนนี้เลยก็ไ
