ด้นะครับ”
ชเวอินซอบทำท่าเหมือนจะคว้านท้องตัวเองตอนนี้ แค่เพราะมีคราบกาแฟเลอะอยู่ที่เสื้อ นี่ไม่ใช่ว่ากรรมการผู้จัดการคิมไม่ได้หาผู้จัดการส่วนตัว แต่ไปพาเทพเจ้าลงมาจากสวรรค์หรอกใช่ไหม
“คุณชเวอินซอบครับ”
“ครับ?”
ตอนนี้เป็นฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ และลมที่พัดมาก็เย็นพอที่จะทำให้ฟันของอีกฝ่ายสั่นกึกๆ ได้ด้วยการสวมเสื้อที่เปียกน้ำ ชายผู้แสร้งทำหน้าอบอุ่นกลางฤดูหนาวพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนหูชั้นในของอีกฝ่ายแทบจะละลาย
“ตอนที่เรียกผมอย่าใช้คำว่าท่านเด็ดขาดเลยนะครับ เรียกแค่คุณอีอูยอนเฉยๆ ก็พอแล้ว หรือจะเรียกว่าพี่ก็ได้ครับ เพราะผมอายุมากกว่า”
“อ่า คือผม…”
“แล้วก็ไม่ต้องขอโทษเพราะเรื่องนั้นด้วยนะครับ ผมสิครับที่ควรจะต้องขอโทษ ที่คุณอินซอบเป็นแบบนี้มันเป็นเพราะผมนะครับ”
ชเวอินซอบตอบกลับไปด้วยสีหน้าล่องลอย
“ไม่เลยครับ มันเป็นงานที่ผมต้องทำอยู่แล้ว”
“ผู้จัดการส่วนตัวเป็นคนที่คอยช่วยงานผมตั้งแต่ต้นจนจบเฉยๆ นี่ครับ”
“…”
ตอนที่ผู้จัดการส่วนตัวคนที่เก้าของอีอูยอนลาออก กรรมการผู้จัดการคิมก็เรียกตัวอีอูยอนไปพบ อีกฝ่ายหน้าแดงและตะโกนถามเขาว่านี่นายต้องการผู้จัดการส่วนตัวแบบไหนกันแน่ ตอน