าเป็นผู้จัดการส่วนตัวด้วยเหรอเนี่ย น่าสมเพชกว่าที่คิดไว้อีก
อีอูยอนหันหน้าไปมองคนที่เขาคิดว่าน่าสมเพช เขาค่อยๆ พิจารณาใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนรวบมือไว้ข้างหน้าเหมือนกับเด็กนักเรียนที่ถูกทำโทษอย่างละเอียด
อีกฝ่ายมีใบหน้าเหมือนเด็กผู้ชายที่ไม่ค่อยโต เพราะรอยกระที่เห็นจางๆ กับผิวขาวๆ อีอูยอนมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ทำตัวไม่ถูกเพราะความกลัว และคิดว่าคราวนี้ค่อยน่าสนุกขึ้นมาหน่อย
“…!”
ผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่หันหน้าหนีไปทันทีที่สบตากัน อีอูยอนก้มหัวก่อนที่จะหันหลังไป
“ขอบคุณครับ”
อีอูยอนรู้สึกสงสัยกับคำบอกลาที่ได้ยินมาจากทางด้านหลัง มีอะไรให้ต้องขอบคุณกันล่ะ
แต่ความคิดเกี่ยวกับผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่หายไปจากหัวของเขาในทันที เดิมทีเขาไม่ได้มีนิสัยสนใจคนอื่นอยู่แล้ว
“กลับบ้านดีๆ นะครับ”
“ครับ”
ชเวอินซอบยืนมองหลังของอีกฝ่ายอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งอีอูยอนหายเข้าไปในลิฟต์