“อูยอน! นายเป็นอะไ…”
อีอูยอนอยู่ตรงนั้น แต่นั่นอีอูยอนที่พวกเขารู้จัก
อันธพาลที่สาดเหล้านอกใส่อีอูยอนล้มลงแทบเท้าของเขาและอมฟองสีขาวอยู่ในปาก หลังจากกระทืบอันธพาลคนนั้นจนหมดสติ อีอูยอนก็หันกลับมาโดยไม่แสดงสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย มีเลือดเลอะอยู่ทั่วใบหน้าที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มสดใสของเขา
“เลือด…”
เมื่อเห็นหัวหน้าทีมชาชี้มาที่ใบหน้าของเขาและไม่สามารถพูดจนจบประโยคได้ อีอูยอนก็เอาฝ่ามือเช็ดเลือดนั้นออกทันที เขาส่งเสียงหัวเราะต่ำๆ
“ไม่เป็นไรครับ ไม่ใช่เลือดของผมหรอก”
อีอูยอนเตะศีรษะของผู้ชายที่นอนกองอยู่แทบเท้าอย่างแรงอีกครั้ง กรรมการผู้จัดการคิมและหัวหน้าทีมชาร้องดัง ‘โอ๊ย’ ออกมาพร้อมกันโดยไม่รู้ตัวพร้อมทำสีหน้าเหยเก อีอูยอนเช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่ที่รองเท้าลงกับเสื้อของชายคนนั้นอย่างลวกๆ และพูดต่อ
“ออกมาทำไมล่ะครับ หนาวออก”
“เพราะนายไม่เข้าไปน่ะสิ ก็เลยเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น…”
หัวหน้าทีมชาพูดออกมารวดเดียวด้วยใบหน้าตกตะลึง มันก็น่าเป็นห่วงอย่างที่หัวหน้าทีมชาพูดจริงๆ พอเห็นสภาพของคนที่นอนอยู่แทบเท้าของอีอูยอนแล้ว กว่าจะรักษาจนหายดีคงกินเวลาอย่างน้อยเจ็ดสัปดาห์ขึ้นไป
