“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น…”
กรรมการผู้จัดการคิมไม่สามารถพูดต่อไปได้ราวกับเขาไม่อยากจะเชื่อ แม้จะเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าแล้วก็ตาม อีอูยอนเป็นดั่งเทพบุตรที่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และไม่เคยโกรธอย่างจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง คนทั้งคู่จึงไม่รู้เลยว่าจะต้องแสดงปฏิกิริยาแบบไหนกับการเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของอีอูยอน
“ผมเจอเขาโดยบังเอิญตอนไปห้องน้ำน่ะครับ”
“…”
“วางใจเถอะครับ ผมเช็คแล้วว่าตรงนี้ไม่มี CCTV แล้วเขาก็ไม่น่าจะรู้ด้วยครับว่าเป็นผม เพราะผมฟาดจากทางด้านหลัง แล้วก็ไม่น่าจะมีรอยนิ้วมือหลงเหลืออยู่ด้วย”
อีอูยอนพูดถึงขวดเบียร์ที่กลิ้งอยู่บนพื้นด้วยสายตาอ่อนโยน ที่มือของเขาสวมถุงมือหนังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่อาจทราบได้ ทำไมคนที่บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำถึงสวมถุงมือเอาไว้ด้วยล่ะ ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้น เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นโดยบังเอิญจริงๆ เหรอ
กรรมการผู้จัดการคิมและหัวหน้าทีมชามองหน้ากันด้วยใบหน้าที่ตกตะลึงจนซีด
คนคนนี้คืออีอูยอนจริงๆ เหรอ อีอูยอนที่ทำสีหน้าราวกับตนไม่ได้ฆ่ามดสักตัวและไม่ได้พูดจากป่าเถื่อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลคนนี้คืออีอูยอนที่พวกเขาเคยรู้จักจริงๆ เหรอ
