แม้จะเห็นกับตา ได้ยินกับหู แต่นี่ก็ยังคงเป็นสถานการณ์ที่ไม่น่าเชื่อ
“…ฉันไม่รู้จริงๆ”
คำพูดของกรรมการผู้จัดการคิมแฝงความนัยที่บอกถึงความซับซ้อนเอาไว้
“สงสัยอะไรอีกไหมครับ”
แม้จะถูกพบด้านไม่ดีด้านหนึ่งของตัวเอง แต่อีอูยอนกลับไม่แสดงความกระอักกระอ่วนหรือเขินอายออกมาเลย เขาถอดถุงมือหนังที่เหนียวเหนอะไปด้วยเลือดด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ และยื่นให้กับหัวหน้าทีมชา
“ช่วยทิ้งให้ทีนะครับ ถ้าผมเอากลับไปด้วยน่าจะเสี่ยงอยู่นิดหน่อย”
“…ได้”
หัวหน้าทีมชารับถุงมือหนังมาด้วยใบหน้าไม่เต็มใจ
“ถ้าอย่างนั้นผมขอกลับเข้าไปก่อนนะครับ”
อีอูยอนเดินผ่านคนทั้งคู่ไปก่อนจะยื่นมือไปหาหัวหน้าทีมชาราวกับนึกอะไรขึ้นได้พลางเอ่ย
“ขอยืมผ้าเช็ดหน้าหน่อยครับ”
“…ได้”
หัวหน้าทีมชาหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้ราวกับถูกอะไรบางอย่างล่อลวง อีอูยอนใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดที่อยู่บนใบหน้าเสร็จแล้วก็ส่งคืนให้หัวหน้าทีมชาอีกครั้ง
“อันนี้ก็ทิ้งด้วยนะครับ”
เขาปิดประตูเหล็กและหายลับไป
ในวินาทีนั้นเองทั้งสองก็ได้รู้ว่าอีอูยอนที่ปฏิเสธผ้าเช็ดหน้าของหัวหน้าทีมชาอย่างสุภาพได้หายไปแล้ว
หลังจากวันนั้นอีอูยอนก็เลิกแกล้งทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าพวกเขา
