“…”
“ถึงจะน่าสงสาร แต่ก็ตายไปแล้ว แล้วจะให้ทำยังไงล่ะครับ”
ถ้าหากทำได้ กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงก็อยากจะเอาผ้าคลุมหัวแล้วนอนไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ไม่ต้องมารับรู้อะไร นี่ผีเจาะปากมาพูดหรืออย่างไร ถึงได้พูดคำพูดพวกนั้นออกมาได้
“นี่นายไม่มีหัวใจหรือยังไงกันนะ”
“ผมน่ะเหรอครับ ก็พวกคุณทั้งคู่บอกเองนี่ครับว่าอย่าเสียใจมากเกินไป”
มันเป็นน้ำเสียงที่เขาเกือบจะหลงเชื่อแล้ว ถ้าหากไม่รู้จักอีอูยอน แต่กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงรู้ถึงความเน่าเฟะที่ถูกซ่อนอยู่ใต้หน้ากากที่สวยงามนั้นดี
“ถ้าคิดว่าเธอต้องลำบากขนาดไหนกันนะ ถึงได้เลือกทำแบบนั้นในวัยแรกแย้มแบบนี้ ผมก็ปวดใจเหมือนกันนะครับ”
อีอูยอนกดฝ่ามือลงไปบนหน้าอกพลางพึมพำ น้ำเสียงเศร้าสร้อยจนยากที่จะเชื่อว่าเป็นคนคนเดียวกับที่พูดเรื่องลำดับตอนมาตอนไปเมื่อสักครู่นี้
กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงกับหัวหน้าทีมชาเป็นเพียงคนสองคนที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของอีอูยอน และทั้งคู่รู้ดีว่าจริงๆ แล้วน้ำเสียงเศร้าสร้อยเมื่อสักครู่นี้ของอีอูยอนเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมา
ใจจริงอีอูยอนไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจหญิงสาวผู้เสียชีวิตเลยแม้แต่น้อย อีอูยอนเป็นคนแบบนั้นนั่นแหละ
“เต
