ลเทเมาของลูกผู้ชาย ถึงขนาดที่คนที่เห็นว่าเขาตรงไปตรงมาขนาดไหนเอ่ยถามว่านี่นายใช้ชีวิตอยู่เพื่ออะไรกันแน่
พนักงานเสิร์ฟตกใจและพยายามจะปิดประตู แต่นั่นก็เป็นหลังจากที่ผู้ชายพวกนั้นเข้ามาในห้องด้วยความดื้อรั้นได้แล้ว
“โอ้ พอเจอตัวจริงแล้วหล่อเลยนะเนี่ย ใช่อีอูยอนที่แสดงละครเรื่อง…ละครรอบนี้ของเขาเรื่องอะไรนะ อะไรสักอย่างของความหวังใช่ไหม ยินดีที่ได้เจอนะ”
อีอูยอนไม่ได้แสดงความรู้สึกไม่ชอบใจออกมา เขาลุกขึ้นยืนและตอบออกไปว่าใช่ครับ ก่อนจะยื่นมือออกไป เขาเป็นฝ่ายร้องขอการจับมือก่อนด้วยซ้ำ
“หลานของฉันชอบนายมากเลย ช่วยเซ็นลายเซ็นให้สักสองสามแผ่นสิ ช่วยถ่ายรูปให้ด้วย ไม่สิๆ ขอเบอร์เลยแล้วกัน แล้วเดี๋ยวก็ช่วยคุยโทรศัพท์กับหลานของฉันหน่อยนะ”
“ไว้ผมจะทำให้นะครับ แต่ตอนนี้มีคนอื่นๆ อยู่ด้วย ต้องขอโทษด้วยนะครับ”
อีอูยอนก้มหัวอย่างสุภาพ แต่มันไม่สำคัญสำหรับผู้ชายที่เมามากอีกต่อไปแล้ว
“ว่าไงนะ ไม่ยอมให้ลายเซ็นเหรอ อะไรวะเนี่ย”
“หยิ่งฉิบหายเลยโว้ย”
สีหน้าของกรรมการผู้จัดการคิมไม่สู้ดีนัก เพราะบรรยากาศที่เงียบขึ้นมาทันควัน พนักงานเสิร์ฟพยายามจะลากคนพวกนั้นออกไปอย่างเร่งรีบ แต่ก็ไร้ประโยชน์
“คุณลูกค้
