าครับ ที่นี่มีลูกค้าคนอื่นอยู่ด้วยนะครับ ขอเชิญคุณลูกค้าออกไปด้วยครับ”
“ไอ้โง่เอ้ย! รู้ไหมว่าฉันเป็นใครถึงได้มาสั่งให้ออกไปน่ะ นี่เป็นร้านของเถ้าแก่ซงใช่ไหม ไม่รู้ใช่ไหมว่าใครเป็นคนหนุนหลังเถ้าแก่ซงอยู่ถึงได้ทำแบบนี้ หยุดซะตอนที่ฉันยังพูดดีๆ ด้วยเถอะไอ้โง่”
พวกเขาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้ดูมีมารยาทดีเลยสักนิด พนักงานเสิร์ฟเองก็กระวนกระวายไม่รู้จะทำอย่างไร และในขณะเดียวกันผู้ชายพวกนั้นก็หาเรื่องอีอูยอนอีกครั้ง
“การให้ลายเซ็นมันยากขนาดนั้นเลยหรือไง”
“ขอโทษด้วยครับ”
ทุกคนในห้องนี้รู้ดีว่านั่นไม่ใช่ข้อเรียกร้องที่จะจบลงได้ด้วยการให้ลายเซ็น
“เป็นแค่ดาราหน้าใหม่เอง แกมีอะไรดีเหรอถึงจะไม่ให้ลายเซ็นฉัน”
กรรมการผู้จัดการคิมส่งสายตาให้หัวหน้าทีมชา หัวหน้าทีมชารีบลุกขึ้นมาจัดการสถานการณ์อย่างรวดเร็ว
“ขอโทษนะครับ เขาเมามาก ไม่อยู่ในสภาพที่จะให้ลายเซ็นได้ โปรดเข้าใจด้วยนะครับ”
“เมางั้นเหรอ”
ชายคนนั้นพิจารณาใบหน้าของอีอูยอนอย่างตั้งใจ ถึงแม้อีอูยอนจะดื่มเหล้าไปสองสามแก้ว แต่ก็ไม่ถึงขนาดที่จะเมา อีอูยอนก้มหัวและกล่าวขอโทษอีกฝ่ายอีกครั้ง
“งั้นก็รินเหล้ากันสักแก้วสิ”
ชายคนนั้นคว้าแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้น
