ว เดี๋ยวผมเช็ดเอง”
“ขอโทษด้วยนะ นี่เป็นที่ที่ฉันเตรียมมาเพื่อให้นายอารมณ์ดีแท้ๆ”
คิมฮักซึงกล่าวขอโทษ อีอูยอนเผยรอยยิ้มสบายๆ อย่างมีมารยาทและตอบกลับไป
“ไม่เป็นไรครับกรรมการผู้จัดการ ผมคิดว่านี่เป็นประสบการณ์ทางสังคมนะครับ”
เห็นดังนั้น กรรมการผู้จัดการคิมกับหัวหน้าทีมชาก็นึกสงสัยว่ามีคนแบบนั้นอยู่ได้อย่างไรกันนะ และรู้สึกผิดขึ้นมา อีอูยอนกล่าวขอบคุณพนักงานเสิร์ฟที่เอาผ้าเปียกมาให้ พอได้ลองซักถามดูแล้ว แม้มันจะเป็นเรื่องโชคร้ายที่เกิดขึ้นจากการที่พนักงานเสิร์ฟไม่ได้ปิดประตูในทันที แต่อย่าว่าแต่โกรธเลย อีกฝ่ายไม่แสดงความรู้สึกว่าไม่ชอบออกมาเลยด้วยซ้ำ พนักงานเสิร์ฟก้มหัวลงต่ำและกล่าวขอโทษ ผ่านไปสักพักผู้จัดการร้านก็มาขอโทษด้วย
“ใครกันเหรอครับ คนพวกนั้นน่ะ”
กรรมการผู้จัดการคิมถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรำคาญ ผู้จัดการร้านทำได้เพียงกล่าวคำขอโทษเท่านั้น ดูเหมือนคำพูดของชายคนนั้นที่บอกว่าเขามีความสัมพันธ์กับคนดูแลที่นี่จะไม่ใช่คำโอ้อวด
“ไม่เป็นไรครับ แค่เหล้าแห้งก็พอแล้วครับ ยังไงผมน่าจะอาบน้ำตอนกลับไปถึงบ้านอยู่ดี ออกไปได้แล้วล่ะครับ”
ผู้จัดการทิ้งคำพูดไว้ว่าให้สั่งอาหารได้ตามที่ต้องการ เพราะเขา
