ไอ้นี่หรือไง”
กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงว่าพลางชี้ข่าวอักษรย่อในหน้าที่สิบหกของข่าวบันเทิง เนื้อข่าวบอกว่าดาราดังอักษรย่อ ซ. กำลังสนุกกับการเดตอย่างลับๆ บนรถกับนักแสดงหญิงหน้าใหม่
“ใครมันจะไปอ่านข่าวอักษรย่อในหน้าสิบหกกันล่ะครับ”
“ฉันนี่ไง ฉันอ่าน”
“กรรมการผู้จัดการก็ต้องอ่านอยู่แล้วสิครับ ก็มันเป็นงานของคุณนี่นา”
แม้จะไม่ใช่คำพูดที่ผิดนัก แต่กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงกลับเอากำปั้นทุบอกตัวเอง แม้ใจจริงเจ้าตัวอยากจะเอากำปั้นทุบผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่เพราะร่างกายของอีกฝ่ายมีค่าจนไม่อาจทุบได้ เขาจึงทำได้เพียงทุบหน้าอกที่ต้องมารับเคราะห์ของตัวเองไปเรื่อยๆ แทน ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาก้มหน้ามองหนังสือพิมพ์ด้วยสีหน้าสนุกสนานราวกับอ่านเรื่องซุบซิบของคนอื่น คิมฮักซึงเดาะลิ้น
“คนแบบนี้เป็นดาราเบอร์หนึ่งที่ไม่มีแอนตี้แฟนได้ยังไงนะ”
น้ำเสียงของคิมฮักซึงฟังดูเหมือนไม่ชอบใจความจริงข้อนั้นสักเท่าไร
“งั้นกรรมการผู้จัดการก็มาเป็นแอนตี้แฟนเบอร์หนึ่งเลยสิครับ”
คำพูดของชายหนุ่มทำให้กำปั้นของคิมฮักซึงสั่นระริก
เวลาตัดสินคนอื่น คนทั่วไปมักจะมองตัวเองเป็นมาตรฐานตามสัญชาตญาณ กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงมักจะพูดซ้ำไป
