อย่างเช่น เขาเป็นอัจฉริยะที่ลาออกจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันกลางคัน เป็นทายาทของบริษัทต่างชาติชื่อดังแห่งหนึ่ง หรือเป็นลูกนอกสมรสของดาราหญิงชื่อดังสะพัดไปทั่ว แต่เรื่องเหล่านั้นกลับไม่ได้รับการยืนยันเลยแม้แต่เรื่องเดียว กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงเพียงแต่แปลกใจที่แม้กระทั่งส่วนที่เป็นปริศนาเช่นนี้ก็กลายเป็นเสน่ห์ของชายคนนั้นไปเสียได้
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อดีต่อตัวอีอูยอน เขาชอบผู้หญิง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มต้นใช้คำพูดที่ว่า ’ไม่ห้ามผู้หญิงที่เข้าหา และไม่รั้งผู้หญิงที่จากไป’ เป็นคนแรก แต่กรรมการผู้จัดการคิมขอยืนยันว่า อีอูยอนจะต้องมอบความภักดีให้กับคนคนนั้นแน่นอน
แม้จะรอดจากข่าวลือในคราวนี้ไปได้อย่างหวุดหวิดอีกครั้ง แต่กรรมการผู้จัดการคิดก็กังวลว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไปคงได้ครองพื้นที่หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์กีฬาเข้าสักวัน ไม่ว่าอย่างไรอีอูยอนก็เป็นพวกชอบทำอะไรตามใจตัวเอง กรรมการผู้จัดการคิมมองอีกฝ่ายพลางพึมพำว่าเจ้าตัวทำเหมือนคนที่ใช้ชีวิตเพื่ออยู่และตายภายในวันเดียว
“ระวังตัวหน่อยเถอะ ขอร้องล่ะ ถ้าชีวิตการเป็นดาราของนายจบเห่ นายจะออกไปทำอะไรกิน หา?”
“ไม่รู้สิครับ ผมยังคิดอยู่เลยว่า
