จะทำอะไรดี”
“นี่ฉันศรัทธาอะไรในตัวคนแบบนาย ถึงได้เลี้ยงเอาไว้นะ”
กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงแห่ง JN ค่อยๆ นึกถึงวันที่อีอูยอนมาหาที่บริษัท และขอร้องให้เขาเดบิวต์ตนเป็นนักแสดงอย่างตรงไปตรงมา เขาคิดว่าคนเดี๋ยวนี้เป็นบ้าแบบเจ้าหมอนี่กันหมดเลยหรือไง และพยายามไล่อีกฝ่ายไป แต่เพราะใบหน้าที่สมบูรณ์แบบเกินกว่าจะเหมารวมว่าเป็นพวกคนบ้าได้ เขาจึงเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาพาออกไปอีกรอบ
“ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอกครับ”
อีอูยอนปรายตามองพาดหัวข่าวบนหัวมุมหนังสือพิมพ์และเอ่ยขึ้น สายตาที่แฝงรอยยิ้มเอาไว้ไม่มีความระแวงเจือปนอยู่แม้แต่น้อย อีอูยอนเป็นแบบนั้นเสมอ เขาแอบสังเกตเห็นความเฉียบขาดอันไร้ที่มาในแววตาของอีกฝ่าย
“ไม่มีแน่ล่ะ ก็ตอนนี้ข่าวแบบนี้มันขึ้นหน้าหนึ่งไปแล้วยังไงล่ะ”
กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงกางหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์กีฬาออกบนโต๊ะอีกครั้งและพูดขึ้นมา
“นายเคยบอกว่าถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ขึ้นหน้าหนึ่งไหมสินะ”
ตรงนั้นมีพาดหัวข่าวที่น่าตกใจเล็กน้อยตีพิมพ์อยู่ หัวหน้าทีมชาที่นั่งอยู่ตรงข้ามอีอูยอนเงียบๆ มาจนถึงตอนนี้อ่านหนังสือพิมพ์และพึมพำออกมาเบาๆ
“‘ไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปโดดตึกของบริษ
