ซังอูไม่รู้ว่าจะหยุดกราฟที่พุ่งขึ้นสูงชันนี้อย่างไร ระหว่างที่ตีอกชกหัวอยู่ในใจ พวกเขาก็เดินมาถึงรถ ระยะทางที่เคยวิ่งไปถึงโรงภาพยนตร์ได้ในสิบนาทีกลับใช้เวลาถึงสามสิบสามนาทีกว่าจะกลับมาถึง แจยองพูดด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน
“ถึงซะแล้วแฮะ”
ตอนนี้ในหัวของซังอูมัวแต่คิดเรื่องอื่นจึงไม่ได้เอะใจว่าคำพูดนั้นมีปัญหา
“รุ่นพี่”
“อือ ว่ามาสิ”
แต่มันไม่ง่ายเลย นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน ซังอูปลุกใจตัวเองแล้วพูดสิ่งที่ค้างคาอยู่ในปากออกมาราวกับถอนรากวัชพืช
“นอนกับผู้ชายแล้วเป็นยังไงบ้างเหรอครับ”
“คิดว่าคล้ายๆ ผู้ชายกับผู้หญิงมีอะไรกันนะ”
“…”
“มันก็แค่เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคนที่ดึงดูดเข้าหากัน จะไปมีอะไรต่างกันล่ะ”
“รุ่นพี่”
“ทำไมอีก”
“ไม่มีอะไรครับ”
แจยองไม่ได้ซักไซ้เหมือนเคย เขาหยิบกุญแจรถออกมาปลดล็อกประตูเงียบๆ
บรรยากาศภายในรถระหว่างทางกลับบ้านเต็มไปด้วยความอึดอัด แจยองเอาแต่มองไปข้างหน้าและขับรถไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้พูดหยอกล้อหรือพูดอะไรไร้สาระอีก ซังอูไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย จึงไม่รู้ว่าเจ้าตัวกำลังทำสีหน้าแบบไหน
รถวิ่งฉิวอยู่บนถนนโล่งๆ แต่ในใจของซังอูกลับรู้สึกอึดอัดเหมือนหายใจไม่ออก ไม่เข้าใจตัวเองด้วยซ
