อด เขามักจะถูกครอบงำด้วยแรงปรารถนาที่คลุ้มคลั่ง และเคยจัดการกับมันได้อย่างถูกต้องเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
“พี่”
ซังอูไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไร และมันก็ไม่ใช่คำพูดที่ผ่านการไตร่ตรอง สิ่งที่เป็นแรงขับเคลื่อนคือความต้องการที่ดับมอดโดยไม่เคยไปถึงจุดหมาย
แจยองไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่หายใจสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหายใจออกเท่านั้น ซังอูเปิดปากพูดอีกครั้ง
“ผมอยากทำครับ ทำกับพี่”
ความเงียบโรยตัว ในเวลานี้ซังอูสงบนิ่งอย่างประหลาด แม้หัวใจจะเต้นแรง แต่มันก็เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ตอนที่เห็นแจยองยืนพิงรถแล้ว เขามีเป้าหมายที่ชัดเจนและรู้ว่าวิธีแก้ที่ได้ผลชะงัดที่สุดคืออะไร
“จะยินยอมไหมครับ”
เสียงที่เปร่งออกมาไม่มีความสั่นไหว อีกทั้งหัวสมองก็ปลอดโปร่ง มือที่วางอยู่บนไหล่ของซังอูออกแรงมากขึ้น รออยู่ครู่หนึ่ง แจยองก็เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกระสับกระส่าย
“เข้าไปข้างในกันไหม”
“ผมต้องการเวลาเตรียมตัวก่อนครับ”
“นานแค่ไหน”
“หนึ่งชั่วโมง”
แจยองยกแขนซ้ายขึ้นดูนาฬิกา
“จะขึ้นไปหาตอนตีสามสามสิบสองแล้วกัน”
“ครับ เดี๋ยวเจอกันนะครับ”
ซังอูบอกดังนั้นก่อนจะลงจากรถไป
