จากนั้นแจยองก็พูดต่อ
“สารภาพรักในสถานการณ์แบบนั้นเนี่ยนะ ถึงจะรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์แต่พี่ก็ไม่ชอบอยู่ดี พี่ไม่อยากให้เธอพูดเรื่องพวกนั้นกับซังอู และไม่อยากให้ซังอูมารับฟังอะไรแบบนั้นด้วย จีฮเยครับ เข้าใจที่พี่พูดหรือเปล่า”
เธอรู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ถ้ามั่นใจในตัวเองขนาดนั้นแล้วทำไมต้องมาหึงหวงเธอที่ดูไม่มีแม้แต่ความหวังกับชูซังอูด้วยล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น จีฮเยมองว่ามันแปลกตั้งแต่คนที่สามารถเลือกคบกับผู้หญิงที่สวยที่สุดและโดดเด่นที่สุดในมหาวิทยาลัยได้ ดันมาหลงรักชูซังอูผู้เฉยชาและจุกจิกเพียงข้างเดียวแล้ว
‘ทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้นไปได้นะ’
หลังจากไตร่ตรองคำพูดเพ้อเจ้อและฟังดูใจแคบของแจยองดูแล้ว เธอก็จับสังเกตอะไรได้บางอย่าง
ตอนที่อ่านวรรณกรรม จีฮเยไม่เคยเข้าใจความหลงใหลของชูเลียงที่มีต่อมาดามเรนาล[1] และความหมกมุ่นของกาซีโมโดที่มีต่อแอสเมรัลดา[2] เธอไม่เคยมีความรู้สึกที่รุนแรงขนาดนั้นมาก่อน จึงคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องราวในนิยายเท่านั้น ทว่าเธอมองเห็นความรู้สึกแรงกล้าที่ตัวเองไม่เคยรู้สึกมาก่อนจากคนตรงหน้า ผู้ชายคนที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพียงเพราะรู้ว่าเธอไปกินข้าวแล
