ตนในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากนั้นค่อยสั่งสมความรู้สึกดีๆ กันไปทีละนิดๆ ก็น่าจะพอมีหวัง ถึงแม้ไม่ใช่ภายในเทอมนี้ก็คงจะมีสักวันหนึ่ง นั่นคือแผนการของจีฮเย
“ฉันเข้าใจที่พี่พูดนะคะ แต่ถ้าฉันสู้พี่ไม่ได้ แล้วพี่เรียกฉันออกมาทำไมเหรอคะ”
จีฮเยไม่สามารถควบคุมสีหน้าของตัวเองได้อีกต่อไป เธออาจจ้องมองรุ่นพี่ที่โตกว่าหกชั้นปีด้วยสายตาเฉียบแหลม แต่เธอไม่สามารถแสร้งทำตัวเป็นคนดีมีเมตตาได้อีกแล้ว แจยองทอดสายตามองจีฮเยนิ่งๆ ก่อนจะตอบ
“มันขัดหูขัดตาน่ะ”
คำพูดที่เอ่ยออกมานั้นฟังดูไม่ยี่หระ ราวกับว่าแจยองไม่แม้แต่จะมองว่าเธอเป็นคู่แข่งที่ทัดเทียมกัน และนั่นทำให้จีฮเยรู้สึกสะอึกเล็กน้อย
“พอดีช่วงนี้พี่ค่อนข้างอ่อนไหว พอคิดว่าซังอูเข้าเรียน พูดคุย กินข้าว หรือออกไปเดินเล่นกับคนอื่นโดยที่พี่ไม่รู้ มันก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา”
ชักจะปวดหัวแล้วสิ สถานการณ์นี้ทำให้เธอนึกถึงภาพยนตร์ที่แม่สามีหวงลูกชายเกินเหตุจนไม่ถูกกับลูกสะใภ้ และสามีที่เอาแต่หวาดระแวงว่าภรรยาจะนอกใจจนไม่ยอมให้ภรรยาคบค้ากับใครเลยขึ้นมา ผู้ชายคนนี้…ทั้งที่ได้ยินมาว่าเป็นคนคูลๆ แต่พอมาเห็นสภาพนี้แล้ว ไม่รู้จริงๆ ว่ามันออกมาเป็นคำพูดแบบนั้นได้อย่างไร
