ิบซองเอกสารขนาดใหญ่จากเก้าอี้ตัวข้างๆ ยื่นมาให้ จีฮเยรับมาด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย
‘อย่าบอกนะว่าเงิน?’
ความคิดเหลวไหลผุดขึ้นมาชั่ววูบ แต่เมื่อลองเปิดดูก็พบกับเอกสารขนาด A4
แต่ละหน้าเป็นรูปถ่ายพร้อมข้อมูลส่วนตัวคร่าวๆ จีฮเยนิ่วหน้า ไล่สายตาดูรายชื่อพวกนั้นผ่านๆ ลูกชายนักการเมือง นักร้องวงดนตรี นักศึกษาแพทย์ นักศึกษากฎหมาย นักเรียนดุริยางค์ นักกีฬาเบสบอลมือสมัครเล่น นักพัฒนาหุ่นยนต์ นักพากย์ ว่าที่พนักงานบริษัทใหญ่ของต่างชาติ… ประวัติของผู้ชายมากหน้าหลายตาผ่านตาไปเป็นทิวแถว
“พี่ไม่รู้ว่าสเปกของเธอเป็นแบบไหนก็เลยเลือกๆ มาให้ก่อน ทุกคนพี่สามารถนัดให้ได้ ไม่จำกัดครั้ง ถ้าไม่ถูกใจเลยสักคน เดี๋ยวพี่หามาเพิ่มให้อีก”
“ทั้งหมดนี่มันกี่คนกันคะ”
“ห้าสิบคน”
“เอริก สมิธสัน? คนนี้อะไรเนี่ย…”
มีแม้กระทั่งคนสวีเดน
“เจ้านั่นพูดภาษาเกาหลีเก่งมากนะ อาจจะเก่งกว่าเธอด้วยซ้ำ”
“มันจะเป็นไปได้ยังไงคะ”
จีฮเยรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ไร้สาระจนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เธอหัวเราะแห้งๆ ด้วยความรู้สึกสิ้นหวังพลางเปิดเอกสารไปเรื่อยๆ จนถึงแผ่นสุดท้าย และได้พบกับใบหน้าหน้าที่ดุคุ้นตา
