องไม่ได้สนใจท่าทีดังกล่าว เขาพูดต่ออย่างเป็นงานเป็นการ
“พี่จะไปมีสิทธิ์อะไรมาบอกให้เธอยอมแพ้ล่ะ ไม่ว่าจะตามซังอูต้อยๆ ต่อไปเหมือนอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้ หรือว่าจะพอแค่นี้ เธอตัดสินใจเอาเองก็แล้วกัน”
จีฮเยหัวเราะเจื่อนๆ ก่อนหน้านี้ยังทำเหมือนจะบังคับให้เธอเลิกยุ่งกับซังอูเดี๋ยวนี้แท้ๆ มาตอนนี้กลับมาบอกว่าให้ตัดสินใจเอาเองเนี่ยนะ เธอสับสนไปหมดแล้วว่าเขาจะเอาอย่างไรกันแน่ แจยองหัวเราะและพูดต่อ
“แต่…ถ้ายังยืนยันจะตามตื๊อต่อไป ก็เตรียมใจรับมือกับพี่ไว้ได้เลย พี่ไม่เหมือนเธอหรอกนะ เพราะพี่นี่แหละคืออุปสรรคที่แท้จริง”
“…”
“รอดูได้เลยว่าจะเละเทะขนาดไหน”
‘กะแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้’
จีฮเยแสยะยิ้มแม้จะเสียกำลังใจไปแล้วก็ตาม ตอนที่เดินเข้ามาในคาเฟ่แห่งนี้เธอตั้งใจไว้ว่าจะเปิดเผยจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจนแล้วขอตัวออกไปก่อนแท้ๆ แต่รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นถูกจิกกัดจนสะบักสะบอมเสียแล้ว จีฮเยเค้นพลังเฮือกสุดท้ายเอ่ยถามออกไป
“พี่กำลังข่มขู่ฉันเหรอคะ”
“ใช่แล้ว พี่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรกแล้วเหรอว่านี่คือการข่มขู่”
“ไม่ได้ยินว่าอย่างนั้นเลยนะคะ”
“งั้นการข่มขู่ก็พอแค่นี้แล้วกัน ต่อจากนี้ไปจะเป็นการเกลี้ยกล่อม”
แจยองหย
